ซู่เหยาได้ยินว่าเซวียเชียนอี้มาอีกแล้ว ก็เพียงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มจาง ๆ
“เหตุใดจึงมาอีกเล่า มิใช่บอกให้นางมาวันขึ้นหนึ่งค่ำและสิบห้าค่ำเท่านั้นหรือ”
“ข้าแจ้งแก่พระชายารองเซวียเช่นนั้นแล้ว พระชายารองเซวียกล่าวว่า วันนี้เป็นวันสำคัญที่ต้องกลับเรือน หากไม่มาจะเสียมารยาท ดูประหนึ่งจวนผิงกั๋วกงไร้การอบรม” ชิวซวงช่วยสวมเสื้อคลุมให้ซู่เหยา ซู่เหยาโบกมือ เตรียมจัดการเอง
“ดูท่าต้องเตือนนางสักหน่อย บัดนี้นางเป็นคนของจวนหยงชินอ๋องแล้ว พึงรักษากฎของจวนหยงชินอ๋อง มิใช่กฎของจวนผิงกั๋วกง”
ฉู่หลิงเย่าคิ้วขมวดแน่น ดวงตาสีดำพลุ่งพล่านด้วยโทสะเย็นเยียบ
“ให้นางรออยู่หน้าประตู พอข้าเห็นหน้านางก็รำคาญใจ!”
ซู่เหยา:“ให้นางรออยู่ด้านนอกสักครู่”
“เจ้าค่ะ”
หลังจากชิวซวงออกไป ซู่เหยาก็เริ่มค้นเครื่องหอมในกล่อง พอจุดเครื่องหอมแล้ว จึงให้สาวใช้ไปเชิญเซวียเชียนอี้เข้ามา
เมื่อเซวียเชียนอี้เข้ามา ฉู่หลิงเย่าไม่อยู่แล้ว
นางยิ้มบาง ก้าวขึ้นหน้าคารวะซู่เหยา:“น้องขอคารวะพระชายา”
“ลุกขึ้นเถิด” ซู่เหยาผายมือให้นางนั่งทางขวามือล่าง “พระชายารองเซวียกลับเรือนวันนี้ ไม่จำเป็นต้องมาคารวะ”
เซวียเชียนอี้สวมอาภรณ์แพรงามสง่า ผมเผ้าแต่งเรียบร้อย กิริยางามสง่า ฝีเท้านุ่มนวล “น้องมาเพื่อขอขมา”
ซู่เหยา:“น้องมีความผิดอันใดหรือ”
เซวียเชียนอี้:“โดยปกติ น้องกลับเรือน ฝ่าบาทไม่จำเป็นต้องติดตามไปด้วย แต่ไทเฮาทรงห่วงใยน้อง จึงมีราชโองการให้ฝ่าบาทติดตามไป นับเป็นความผิดของน้อง”