ฉู่หลิงเย่าให้คนส่งซูซูเหยากลับคฤหาสน์
ที่คฤหาสน์ของภรรยาท่านลุงใหญ่ไม่มีธุระใด หนึ่งเดียวคือการรอประกาศผลการสอบฤดูใบไม้ผลิ
ฝั่งตระกูลเวยหย่วนโหวกลับทุกคนต่างมีธุระยุ่งยวน
ซูหมิงเพ่ยเฝ้าลูกชายทุกวัน มิยอมไปที่ใด วันละหลายครั้งต้องเข้าไปมองเป็นประจำ
ฮูหยินหว่านทุกวันส่งคนไปตามบ่าวรับใช้ข้างกายหนิงฮ่าวชู นางอยากพบหนิงฮ่าวชู แต่ไม่เคยได้พบสักครั้ง
ฮูหยินหว่านแอบระแวงในใจว่า หรือเพราะเปลี่ยนคนไปแล้ว หนิงฮ่าวชูจึงเห็นว่านางไร้คุณค่า ถึงไม่ยอมพบนาง
แล้วก็ปฏิเสธในใจโดยไม่รู้ตัว
ฮ่าวชูมีใจลึกซึ้งผูกพันต่อนาง ฮ่าวชูไม่ใช่คนเช่นนั้น
หนิงฮ่าวชูไม่ยอมพบนาง นางก็ไม่มีใครปรึกษา ทุกวันคุกเข่าอ้อนวอนอ่านพระสูตรในศาลาพระเล็ก มองดูก็น่าจะเคร่งครัดศรัทธาจริง
การสอบฤดูใบไม้ผลิสิ้นสุดลง โจวมู่หยุนในที่สุดก็มีเวลารักใคร่กับซูหมิงจื่อ ซูหมิงจื่อค้างคืนที่ที่พำนักของโจวมู่หยุนอีกครั้ง
ทั้งสองกำหนดงานมงคลสมรสไว้หลังประกาศผลครึ่งเดือน
หลังประกาศผล หากโจวมู่หยุนสอบผ่านได้อันดับต้น ย่อมมีงานเลี้ยงเชิญมากมาย หลังผ่านไปครึ่งเดือน งานเลี้ยงย่อมทยอยลดน้อยลง กาลนั้นจึงเป็นยามที่เหมาะสมที่สุดสำหรับงานสมรส
"มู่หยุน พี่ชาย พี่สะใภ้ และมารดาของเจ้า เมื่อไรจะเสด็จกลับบ้านเดิม?"
โจวมู่หยุนอ้อมกอดนางเข้าไว้ จุ๊บแก้มเบาหวิว "ย่อมรอให้ข้าเสร็จศึกงานสมรสก่อน จึงจะกลับ"
ซูหมิงจื่อไม่พอใจเล็กน้อย งานสมรสคือวันมงคลของนาง มารดากับพี่สะใภ้ของโจวมู่หยุนช่างหยาบกระด้าง หยิบออกมาโชว์ไม่ได้เสียเลย
แต่ก็ไม่มีทางเลือก คนเหล่านั้นคือครอบครัวของมู่หยุน ตัดขาดมิได้