เซวียเชียนอี้กำลังหนักใจ และพระชายารองอีกสามคนก็หนักใจไม่ต่างกัน
ชิวชินนั่งอยู่ริมโต๊ะเครื่องแป้ง แต่งหน้าจัดจ้านสวยงาม รอมานานเต็มตื้อ แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาขององค์ชาย
มองดูหญิงงามในกระจกทองแดง ชิวชินจึงเรียกนางกำนัลคนสนิทเข้ามา "เหอเซียง เจ้าว่าข้าสวยหรือไม่!"
เหอเซียงตอบว่า "พระชายารองชิวเพคะ ถ้าเทียบกับพระชายารองถังกับพระชายารองหยวน ผู้ใดจะงดงามยิ่งไปกว่าพระองค์"
ในสามพระชายารอง นางเชื่อว่าตนเองงดงามที่สุด
เมื่อองค์ชายจะเสด็จมาประทับในสวนหลังของพระชายารองสักแห่ง สิ่งแรกที่นางคิดก็คือ แน่นอนย่อมต้องเสด็จมายังสวนของนางก่อนเป็นแน่
แต่รอมาช้านาน ฟ้าก็มืดแล้ว องค์ชายก็ยังไม่มา
ชิวชินกัดริมฝีปาก กล่าวเสียงเข้ม "เจ้าออกไปดูซิ องค์ชายเสด็จไปสวนของพระชายารองน้อยคนใดกัน!"
เหอเซียงส่ายศีรษะต่ำ "พระชายารองชิวเพคะ ครั้งนี้พ่อบ้านใหญ่มาบอกโดยเฉพาะว่า หลังพลบค่ำห้ามข้าน้อยทั้งหลายเดินไปมา หากถูกจับได้ โทษฐานรับไม้ตีไม่เว้น!"
ชิวชินยื่นมือไปบีบแขนนางเข้าหนึ่งครา "เสี่ยที่ไร้ความสามารถ!"
เหอเซียงเจ็บปวดจากเล็บที่บีบ แต่ก็ไม่กล้าหลบเลี่ยง "พระชายารองชิวเพคะ พ่อบ้านใหญ่ตรัสไว้ว่า ข้าน้อยทั้งหลายถูกลงทัณฑ์เมื่อใด นายท่านนายหญิงก็ต้องพัวพันตามไปด้วย ข้าน้อยเป็นห่วงจะก่อภาระให้พระชายารองชิว"
ชิวชินจึงคลายมือ
นางนั่งเฉยอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เดินไปยืนมองที่ประตูเอง
จิ่งฉีเซวียนกับชิงซิ่งหยวนอยู่ติดกันเพียงฝาเดียว แต่ภายนอกมืดสนิท จับตามองก็ไม่เห็นความผิดปกติใด