เซี่ยอวี๋เหลือบมองฉู่หลิงเย่าคราหนึ่ง พลางคิดในใจ นี่ยังไม่ทันเป็นกงอ๋องหวังเฟยของเจ้าเลย ราชโองการก็ยังไม่ลงมา ก็ประกาศสิทธิ์ครอบครองส่งเดชแล้ว
เมื่อสบกับสายตาเย็นชาของฉู่หลิงเย่า เขาก็ยิ้มออกมา "ซู่เหยามีแววว่าจะเป็นลูกพี่ลูกน้องสาวของข้า"
"ตามหลักแล้ว เจ้าควรเรียกข้าว่าลูกพี่ลูกน้องพี่ชาย"
ซู่เหยายิ้มขึ้น "องค์ชายเก้าไม่ใช่เรียกท่านว่าพี่อวี๋มาตลอดหรอกหรือ? ท่านพ่อค้าเซี่ยคงดื่มมากเกินไป"
เซี่ยอวี๋ตบหน้าผากตนเอง "ข้าดื่มมากไปจริงๆ วนไปวนมาก็เรื่องเดียวกันนี่นา ฮ่าๆๆ"
เขายื่นมือไปตบไหล่ฉู่หลิงเย่า "น้องลูกพี่ลูกน้องเก้า ข้ารอร่วมงานวิวาห์ของพวกเจ้า"
ฉู่หลิงเย่าหลบมือของเขา "อย่าลืมส่งของขวัญยินดีมาให้มากหน่อย"
เซี่ยอวี๋ "ข้าจะวาดภาพนกเป็ดน้ำเล่นน้ำให้พวกเจ้าสักหนึ่งภาพ ด้วยตนเอง ขอให้พวกเจ้าประสานสัมพันธ์สมรส ครองคู่กันตราบจนแก่เฒ่า"
"น้ำใจของข้าประเมินค่าได้หมื่นตำลึงทอง"
ซู่เหยาดวงตาหงส์เป็นประกายระยิบระยับ อดยิ้มออกมาไม่ได้ "ได้ ซือโหว เจ้าพ่อค้าเซี่ยแต่งงาน ข้าก็จะมอบลายมือที่ข้าเขียนเองให้ท่านเช่นกัน"
เซี่ยอวี๋ "......"
เวลานี้ เสียงเคาะประตูดังขึ้นด้านนอก
บ่าวรับใช้ที่เซี่ยอวี๋ส่งไปเอาจดหมายกลับมาแล้ว
"ท่านดูเถิด ในจดหมายเขียนไว้ คุณป้าเหมยที่สาบสูญไป ตอนนั้นนางตั้งครรภ์อยู่จริงๆ"
ซู่เหยารับจดหมายมาดู ก็เป็นดังที่เซี่ยอวี๋ว่าไว้จริงๆ เซี่ยเหมยได้รับการยืนยันว่าตั้งครรภ์ ระหว่างออกไปไหว้พระแก้บน ก็ถูกโจรภูเขาลักพาตัวไป
ในจดหมายยังเขียนวันเวลาที่แน่ชัดว่าเซี่ยเหมยตั้งครรภ์ด้วย
นับวันเวลาย้อนหลัง ซู่เหยาก็มีแววว่าจะเป็นบุตรสาวของเซี่ยเหมยจริงๆ