หลายวันติดต่อกัน หนิงฮ่าวชูเดินทางไปตงกงทุกวันไม่ขาด
แม้พยายามคิดหาอุบายเพียงใด ก็ไม่อาจได้พบตัวบุคคลสักที
อู๋จานชื่อในตอนแรกยังต้อนรับอย่างอบอุ่น แต่พอถึงหลังกลับเริ่มรำคาญขึ้นมา
"ท่านพี่ฮ่าวชู ขอให้พูดความจริงมาเถิด ท่านมาพบพระชายารองเซียน ด้วยเหตุผลใดกันแน่ ท่านขะมักเขม้นเช่นนี้ ข้าเริ่มจะคิดว่า พระชายารองเซียนมิใช่พระชายารองของหยงชินอ๋อง หากเป็นน้องรองของท่านเสียมากกว่า"
หนิงฮ่าวชูยิ้มฝืด "ท่านพี่อู๋ ตรัสเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าขอลาก่อนแล้ว"
หนิงฮ่าวชูเป็นผู้เปี่ยมด้วยอัธยาศัยอ่อนโยนมาแต่ไหนแต่ไร ย่อมรู้ดีว่าอู๋จานชื่อรำคาญใจแล้ว
กระนั้นรุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะรีบรุดไปยังตงกงอีก
เพราะสิ่งที่เซวียเชียนอี้ตั้งครรภ์อยู่นั้น คือสายเลือดที่เขาแสนเข็ญยากเพิ่งได้มาครอบครอง
ประการแรก เขาต้องยืนยันก่อนว่าเป็นของเขาหรือไม่
ประการที่สอง เมื่อยืนยันแล้ว เขาต้องปรึกษากับเซวียเชียนอี้ว่าจะให้ทารกถือกำเนิดมาอย่างปลอดภัยได้อย่างไร
ทารกน้อยนี้ กายหลั่งไหลด้วยสายเลือดแห่งจวนตระกูลอันติ้งโหวและจวนผิงกั๋วกง เกิดมามิใช่บุคคลธรรมดา กำเนิดสูงส่ง มิอาจประมาทให้เกิดความผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อยได้
เมื่อเซวียเชียนอี้ทราบข่าวว่าหนิงฮ่าวชูมุ่งมั่นมายังตงกงมิเสื่อมคลาย นางก็ตกใจสั่น
"พี่พระชายาไท่จื่อเจ้าคะ ท่านหนิงโหวเป็นเรื่องอะไรกันแน่ มายังประตูทุกวันเช่นนี้ กระทั่งค่ายใหญ่เขาตะวันตกก็มิได้ไป หากทำให้องค์รัชทายาทเกิดความระแวงขึ้นมา ควรทำอย่างไรดี"
ทว่าในใจของเซวียเชียนอี้กลับเปี่ยมสุข
นางรู้ดีว่าหนิงฮ่าวชูไร้ความรักไร้ความห่วงใย ยามที่วางอุบายร้ายกับนางหว่านซื่อครั้งนั้นยังโหดเหี้ยมเยี่ยงนั้น
แต่หนิงฮ่าวชูกลับเหลือความอ่อนหวานเอาไว้เพียงสำหรับนางผู้เดียว