หม่อมกัวอึ้งไปชั่วครู่ ไม่คาดคิดว่าพระชายารองจะถามเรื่องนี้ขึ้นมาเสียฉะนี้
"ข้าน้อยจะรีบไปตรวจดู!"
นางไม่กล้าผลัดวัน รีบหันหลังออกไปทันที
ไม่นานนัก หม่อมกัวก็อุ้มสมุดข่อยเล่มหนึ่งเดินนำกลับมา ใบหน้ามีความประหลาดใจปรากฏอยู่บ้าง นางเปิดไปยังหน้าที่จดบันทึกเรื่องรอบเดือน ตรวจสอบวันที่อย่างพิถีพิถันถึงสองรอบ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างไม่แน่ใจนักว่า
"ไป่เจ้าคะ วันนี้... เป็นวันสิบห้า ห่างจากรอบเดือนที่แล้ว ล่าช้าไปแล้วสิบวัน"
"ล่าช้าไปสิบวันหรือ?"
เซวียเชียนอี้แต่แรกยังทอดอิริยาบถพิงพนักเก้าอี้อย่างเห็นแก่เรื่อยเปื่อย พอได้ยินดังนั้นก็สะบัดตัวตรงขึ้นทันที รอยยิ้มเฉื่อยชาบนใบหน้ามลายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่
นางขมวดคิ้ว ยื่นมือรับสมุดข่อยมาเปิดดูด้วยตนเอง
เป็นจริงดังคิด
รอบเดือนล่าสุดคือวันขึ้นห้าค่ำของเดือนก่อน
บัดนี้ก็วันสิบห้าแล้ว
ช้ากว่ากำหนดถึงสิบวันทีเดียว
หม่อมกัวยืนอยู่ข้าง ๆ ยิ้มเกลี่ยบรรยากาศว่า "ไป่เจ้าอย่าเป็นทุกข์เลยพะยะค่ะ หาให้เป็นเพราะช่วงนี้ต้องกินยาบำรุงร่างกาย จึงทำให้รอบเดือนล่าช้าไป ไม่เช่นนั้น... สักครู่จะเรียกแพทย์เจ้าเข้ามาในตำหนัก ให้นางตรวจชีพจรให้อีกครั้งเป็นไฉน?"
"แพทย์เจ้า?" เซวียเชียนอี้ส่ายหน้า คิ้วขมวดแน่นยิ่งขึ้น "แพทย์เจ้าเพิ่งมาตรวจเมื่อสองวันก่อน"
เมื่อสองวันก่อน แพทย์เจ้ามาตรวจชีพจร ว่านางสุขภาพดีทุกประการ เพียงแต่ม้ามและกระเพาะอ่อนแอเล็กน้อย จึงสั่งยาถือเลี่ยมไว้หลายเล่ม
นางกินมาสองวัน อาการคลื่นไส้อาเจียนก็เบาบางลงมากจริง
ยิ่งกว่านั้นแพทย์เจ้ายังเจาะจงบอกด้วยว่ายานี้ไม่เพียงบำรุงม้ามและกระเพาะ แก่รอบเดือนของนางก็เป็นสิ่งดียิ่ง ช่วยให้ลมปราณลงตัว เลือดลมหมุนเวียน