หน้าประตูจวนแม่ทัพ ห่วงหูสัตว์ที่หล่อด้วยทองสัมฤทธิ์สะท้อนแสงเยือกเย็นภายใต้แสงตะวัน
แม้จะไร้นายหญิง แต่ภายในจวนกลับถูกดูแลอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
เผยอาจี่ได้ยินว่าพี่สาวซู่เหยามาเยือนถึงจวน น้ำนมเพิ่งดื่มไปได้ครึ่งหนึ่ง ก็สั่งให้แม่นมอุ้มตนไปต้อนรับถึงหน้าประตูใหญ่
เมื่อเห็นซู่เหยา เผยอาจี่ดิ้นลงจากอ้อมอกแม่นม เสแสร้งทำเป็นจัดระเบียบชายเสื้อ จากนั้นจึงก้าวเดินอย่างสงบนิ่งมาตรงหน้าซู่เหยา ทำความเคารพอย่างถูกต้องตามธรรมเนียม
“สวัสดีพี่สาวซู่เหยา”
ซู่เหยาคารวะตอบกลับ “คุณชายอาจี่เริ่มฝึกมารยาทแล้วหรือ?”
ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่พบกัน เผยอาจี่มักจะโผเข้าใส่นาง นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเขามีมารยาทเรียบร้อยเช่นนี้
เผยอาจี่เหลือบมองแม่นม แม่นมจึงแปลให้ว่า “คุณชายอาจี่ให้ความสำคัญกับธรรมเนียมปฏิบัติมาตลอด ก่อนหน้านี้ที่ได้พบคุณหนูซู่เหยา ก็เกิดอารมณ์ลึกซึ้งเกินห้ามใจ จึงล่วงเกินไปบ้าง หลังจากผ่านปีใหม่ คุณชายอาจี่ก็เติบโตขึ้นอีกปีหนึ่ง ย่อมต้องสุขุมมากขึ้น”
เผยอาจี่พอใจกับคำอธิบายของแม่นมนัก วางท่าแก่แดดพยักหน้า
ทว่า ความสุขุมนั้นอยู่ได้เพียงชั่วพริบตา เผยอาจี่ก็ยื่นมือออกมาขอให้ซู่เหยาอุ้ม
ซู่เหยาอุ้มเขาขึ้น “คุณชายอาจี่ตัวหนักขึ้นอีกแล้ว”
เผยอาจี่กอดอก พูดอย่างเอาจริงเอาจัง “ไม่ได้อ้วนขึ้น แต่สูงขึ้นต่างหาก”
ท่าทางของเด็กน้อยชวนให้อดยิ้มไม่ได้ ซู่เหยาอุ้มเผยอาจี่ไปที่โถงบุปผา
หลังจากซู่เหยาเข้ามาในจวน บ่าวรับใช้คนหนึ่งก็รีบวิ่งออกไปทันที