หวังสวี่มึนงงไปเล็กน้อย: "เผา......เผา? คุณหนูซู ท่านทำเช่นนี้มิได้ พวกเรามิใช่ไร้ที่พึ่งเสียทีเดียว พวกเราก็มีผู้หนุนหลังเช่นกัน......"
มองดูเครื่องทรมานเบื้องหน้า หวังสวี่ก็ขาดความหนักแน่นอย่างเห็นได้ชัด
ซู่เหยาแย้มยิ้มบางเบา: "เช่นนั้นก็ถอนรากถอนโคนผู้อยู่เบื้องหลังพวกเจ้า กำจัดไปพร้อมกันเสีย"
หวังสวี่: "......"
ซู่เหยามีจิตใจละเอียดลออและปัญญาเฉียบแหลมเหนือคน กลเม็ดเล็กๆ น้อยๆ ตรงหน้านางล้วนไร้ผล
พวกเขาคราวนี้เตะโดนแผ่นเหล็กเข้าจริงๆ แล้ว
ซู่เหยาถามต่อว่า: "หว่านซื่อติดต่อพวกเจ้าได้อย่างไร?"
หวังสวี่ประจักษ์ถึงความร้ายกาจของซู่เหยาแล้ว ไม่กล้าใช้เล่ห์เหลี่ยม จึงสารภาพตามตรง: "หว่านซื่อเคยถูกหลอกมาก่อน นางเพื่อให้ตัวเองรอดตัว จึงแนะนำเหยื่ออ้วนพีให้พวกเรา พวกเรารีดไถเหยื่ออ้วนพีได้มากมาย ก็เลยปล่อยนางไป"
ซู่เหยาชะงักไปครู่หนึ่ง พลันหัวเราะออกมา
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง หว่านซื่อเป็นผู้กระทำผิดซ้ำซาก
ช่างน่าสนุกยิ่งนัก
"เหยื่ออ้วนพีคือผู้ใด?"
เดิมทีหวังสวี่ไม่ยอมปริปาก คิดไปคิดมาแล้ว ชีวิตน้อยๆ สำคัญกว่า: "เหยื่ออ้วนพีเมื่อก่อนเป็นสหายสนิทในห้องหอของฮูหยินโหว บัดนี้เป็นภรรยาของผู้สำเร็จราชการชวนส่าน เมื่อหลายปีก่อนพวกเรายังกล้าขึ้นเรือนไปขอหยวนเงินตำลึงอยู่บ้าง แต่พักหลังสามีของท่านผู้นั้นทะยานขึ้นในตำแหน่งเรื่อยๆ พวกเราก็ไม่กล้าไปอีก เกรงจะหาเรื่องใส่ตัว"