หลี่รูเหยียนจ้องมองพระสนมหรงอย่างระแวดระวัง
"เสด็จป้า ท่านวางพระทัย ข้าจะไม่เชื่อเสด็จป้าไปเชื่อคำหลอกลวงของผู้อื่นได้อย่างไร?"
พระสนมหรงก็ไม่ทรงกริ้ว ทอดพระเนตรกวาดรอบ ๆ ระหว่างเหลียงเฟยกับหลี่รูเหยียนคราหนึ่ง "แค่นี้ก่อนแล้วกัน ซู่เหยา เรากลับตำหนัก"
ซู่เหยายืนอยู่ตรงมุมห้อง ก้มศีรษะ พยายามทำให้ตัวเองไร้ตัวตนที่สุด
หลี่รูเหยียนเพิ่งสังเกตว่าซู่เหยาก็มาด้วย
"ซู่เหยา เจ้ามาทำไม?!"
ซู่เหยา: "หม่อมฉันซู่เหยาถวายพระพรพระสนมเหลียงเฟย พระสนมเลิ่งเพคะ"
พระสนมหรงเลิกพระขนง หางพระเนตรเผยยิ้มยั่วยุ: "ซู่เหยาคือลูกสะใภ้เอกที่ข้าเลือกเองกับมือเชียวนะ"
หลี่รูเหยียน เจ้าฝันอยากแต่งกับอาซิวมิใช่หรือ?
ยามนี้เห็นชายาเอกของอาซิว คงโกรธจนกระอักเลือดกระมัง
"น้องพระสนมเลิ่ง เจ้าว่าซู่เหยาเป็นอย่างไร คู่ควรกับอาซิวหรือไม่?"
สีหน้าอ่อนแอบอบบางของหลี่รูเหยียนแทบเก็บไม่อยู่ นิ้วมือบีบผ้าปูเตียงแน่น สูดลมหายใจลึกติดต่อกันหลายครั้ง
เป็นเหลียงเฟยที่เอ่ยปากทำลายความกระอักกระอ่วนนี้: "คู่ควรเพคะ พระสนมหรงเลือกพระสหายสะใภ้ด้วยพระองค์เอง ย่อมต้องดีแน่"
พระสนมหรงจึงพอพระทัยพาซู่เหยาจากไป
"น้องพระสนมเลิ่ง พักผ่อนร่างกายให้มากนะ รีบบำรุงให้ตั้งครรภ์อีกครั้งเถิด เพียงแต่ว่า ครานี้หลังจากตั้งครรภ์แล้ว จงซ่อนไว้ อย่าเพิ่งบอกผู้อื่นเร็วนัก"
ออกจากตำหนักเวินซื่อ พระสนมหรงยื่นพระหัตถ์ไปทางซู่เหยา ซู่เหยารีบเข้าไปประคอง
โดยปกติพระสนมหรงไม่ทรงให้ผู้ใดที่มิทรงไว้วางใจแตะต้องพระองค์ การกระทำนี้ แสดงว่าทรงถือว่าซู่เหยาเป็นคนของตนแล้วอย่างชัดเจน