ซูเหยาก็ยังไม่ยอมให้หมอขึ้นมา
นางกำลังรับประทานยาตามตำรับที่หมอจ้าวสั่งไว้
ต้องยอมรับว่านางไว้ใจหมอจ้าวพอสมควร หมอจ้าวมีฝีมือการแพทย์ชั้นเลิศ และไม่พูดจาโปรปราด ครั้งก่อนที่ฟันถูกถอดออก หลังกินยาของหมอจ้าว ความปวดฟันก็หายไปอย่างรวดเร็ว
"ไม่เป็นไร เวลาไม่ช้าแล้ว ข้าก็ควรอำลาได้แล้ว"
~
หนิงฮ่าวชูเดินทางกลับจวนตระกูลอันติ้งโหว
ต้องพูดตามตรงว่าในใจเขายังคงมีข้อสงสัยอยู่บ้าง
ท่าทีของหว่านซื่อที่มั่นใจเช่นนั้น ไม่น่าจะเป็นการกล่าวเท็จ
แต่การลอบเปลี่ยนทารกนั้นเป็นสิ่งที่เขาคุมงานด้วยตนเอง ย่อมไม่มีทางผิดพลาดได้ ภายหลังการเปลี่ยนทารก เขาได้รับรายงานจากบ่าวใต้สั่งว่าทุกอย่างดำเนินไปตามแผน ไม่มีขั้นตอนใดพลาดเลย
ทารกเปลี่ยนผิดไม่ได้
ถ้าเช่นนั้น ก็คือหว่านซื่อหลอกเขา?
หว่านซื่อถูกขับไล่จนจนทนง จึงเปิดปากหลอกเขางั้นหรือ?
ทันทีที่หนิงฮ่าวชูกลับถึงจวน สิ่งแรกที่ทำคือเข้าพบบุตรชาย
"เอเจิ้ง พ่อกลับมาแล้ว"
เมื่อหนิงฮ่าวชูก้าวข้ามเข้ามาในเรือน ก็เหลือบเห็นอันหรานจวิ้นจู่ทันที
อันหรานจวิ้นจู่กำลังถือดอกไม้ประดับไข้มุกชอนใช้เล่นกะเด็กน้อย เด็กทารกชอบสิ่งของเปล่งประกายเป็นที่สุด จึงดีใจจนส่านมือส่านขา หัวเราะครืนน้ำลายไหลย้อย
เอเจิ้งสวมชุดฤดูร้อนผ้าโปร่งบางราวหมอก ด้านในเป็นกิ๊บทอปักดิ้น ด้านนอกคลุมเสื้อผ้าโปร่งหลวมระบายอากาศ ส่วนล่างเป็นกางเกงผ้าไหมบางกระพุ่งสั้น นอกจากถอดเครื่องทองหนักอึ้งออกแล้ว ยังเหลือแต่เครื่องเงินหยกชิ้นเล็กชิ้นน้อยประณีต หลวมโปร่งสบาย งดงามหรูหราน่าเอ็นดู
เท้าทั้งสองไม่รองเท้าไม่ถุง ยอมให้ปลายเท้าน้อยเหมือนข้ออ้อยเปลือยเปล่าอยู่อย่างนั้น
แม่นมมีผ้าคลุมผ้าโปร่งสีธรรมดาติดตัวเสมอ ยามแดดร้อนแรงก็คลุมเบา ๆ บนไหล่เพื่อบังแดด