หลวงจีนหยวนทงมองไปที่ซู่เหยา สีหน้าเคร่งขรึมและสง่างาม "เชือดเนื้อรักษามารดา คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลซู เจ้ายินยอมหรือไม่"
หว่านซื่อนอนบนเตียง ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด
นางจงใจไม่หวีผม ปล่อยเส้นผมสยาย ดูอิดโรยเป็นพิเศษ
สายตาของทุกคนในที่นั้นจับจ้องไปที่ซู่เหยา
ยังไม่ทันที่ซู่เหยาจะเอ่ยปาก หลี่เยวียนก็แสดงความไม่พอใจ "ซู่เหยาเป็นเพียงบุตรบุญธรรม เนื้อของนางเกรงว่าคงช่วยฮูหยินหว่านไม่ได้กระมัง"
"ได้ยินว่าการเชือดเนื้อรักษามารดา ต้องเป็นบุตรในไส้เท่านั้น"
หลวงจีนหยวนทงสวด "อามิตาพุทธ" จากนั้นก็คลึงลูกประคำในมือเป็นจังหวะ "พระคุณพ่อแม่ยากจะทดแทน แม้แต่พระโพธิสัตว์ที่ใกล้บรรลุยังไม่สามารถทดแทนพระคุณพ่อแม่ได้แม้สักเสี้ยว ส่วนพระคุณเลี้ยงดูนั้น สำหรับบุตรบุญธรรมยิ่งใหญ่กว่า"
พระคุณเลี้ยงดูใหญ่กว่าพระคุณให้กำเนิด บุตรยากจะทดแทนพระคุณพ่อแม่บุญธรรมได้
หลวงจีนหยวนทงมีชื่อเสียงในการโต้วาทีธรรม เพียงไม่กี่คำก็ทำให้หลี่เยวียนพูดไม่ออก
หัวหน้าเผ่าลูบเครา "หลวงจีนหยวนทงรอบรู้ทั้งอดีตและปัจจุบัน วาจานี้มีเหตุผลยิ่ง"
ฮูหยินเลิ่งก็กล่าว "หลวงจีนหยวนทงกล่าวถูกต้อง หากไม่มีฮูหยินโหว คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลซูอาจต้องตกไปอยู่ในห้วงคณิกาแล้ว"
"สตรีจากสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า เมื่อเติบใหญ่ก็เป็นได้แค่บ่าวไพร่ หรือถูกขายเข้าหอนางโลม หนักกว่านั้น..."
หนักกว่านั้น คือถูกขายให้ขุนนางผู้มั่งคั่งเป็นเครื่องเล่นสนมตั้งแต่ยังเล็ก ไม่สามารถมีชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้
ครึ่งประโยคหลังโหดร้ายเกินไป ฮูหยินเลิ่งเอ่ยเพียงจุดเริ่มต้นก็หยุดคำพูดไว้