ซู่เหยานั่งขึ้นรถม้ามุ่งหน้าไปยังสนามม้าชานเมืองตะวันตก
"คุณหนูใหญ่ จะให้คนไปถามหน่อยหรือไม่ว่า คุณชายหมิงหนานวันนี้หยุดพักหรือเข้าประจำการ?" ชิวซวงเอ่ยถาม
ซู่เหยาตอบว่า "น่าจะหยุด ถ้าเข้าประจำการ ท่านพี่รองย่อมอยู่ในวังหลวง ฝีมือตระกูลเซวียคงยื่นมือมาได้ไม่ไกลปานนั้น"
เพื่อความแน่ใจ ซู่เหยายังคงให้คนไปสืบดู
รถม้ามาถึงหน้าประตูสนามม้าชานเมืองตะวันตก บ่าวรับใช้ผู้หนึ่งก็วิ่งเร็วๆ เข้ามาหา
บ่าวรับใช้ลดเสียงต่ำลงรายงานว่า "คุณหนูใหญ่ ใต้เท้าอู๋จัดเตรียมไว้พร้อมแล้ว"
ซู่เหยาพยักหน้า "อืม รู้แล้ว"
บ่าวรับใช้กล่าวต่อ "คุณหนูใหญ่ ท่านเฉียนซื่อบอกว่า คุณชายหมิงหนานกำลังประจำการอยู่ในวัง คุณหนูใหญ่คงเข้าใจผิดไปบ้าง"
หลังจากส่งบ่าวรับใช้ไปแล้ว ซู่เหยาขมวดคิ้วน้อยๆ
หยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาอีกครั้ง
บนจดหมายเขียนว่า "คุณหนูใหญ่ ท่านพี่รองของเจ้าอยู่ในมือข้า"
"ท่านพี่รอง..." ซู่เหยาย้ำคำ
ชิวซวงโกรธจนกระทืบเท้า "คนตระกูลเซวียนี่ปากหวานแต่ใจคด! เล่นตุกติกเล็กๆ น้อยๆ หลอกให้คนสนุก นี่ไม่ใช่สิ่งที่บัณฑิตควรทำเลย!"
ซู่เหยากลั้นหัวเราะหลุดออกมา
"ชิวซวง เซวียซื่อจื่อไม่ได้โกหก เขาจับพี่รองของข้าไว้จริงๆ"
เซวียเยี่ยนฉือถือตัวว่าสูงส่ง ไม่มีทางทำตุกติกสกปรกเช่นนี้แน่
เขาหยิ่งยโส มองทุกอย่างต่ำกว่า ตั้งแต่แรกก็ตั้งใจจะใช้อำนาจบังคับให้นางยอมจำนน
ชิวซวงอุทาน "หา?" สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "หรือว่าใต้เท้าอู๋โกหก? ไม่นี่นา?"
ซู่เหยายิ้ม "เจ้าลืมไปแล้วหรือ ข้ามีพี่รองมากกว่าหนึ่งคน คุณชายรองแห่งตระกูลเวยหย่วนโหว ซูหมิงเทียน ก็เคยเป็นพี่รองของข้า"
ตั้งแต่กลับชาติมาเกิด ซู่เหยาไม่เคยเรียกซูหมิงเทียนว่าท่านพี่รองอีกเลย เรียกแต่ "คุณชายรอง" ตลอด