เนื่องจากหว่านซื่อล่าช้าไม่ยอมขึ้นจากน้ำ อีกทั้งผู้ที่ช่วยชีวิตคือนายท่านเซวียซื่อจื่อ ทุกคนจึงถูกดึงดูดความสนใจไปทางนายท่านเซวียซื่อจื่อ
เมื่อทุกคนหันไปทางคุณชายตง ซูหมิงจูเพิ่งฟื้นขึ้นมาพอดี
หนิงฮ่าวชูเห็นคนแล้ว ขอบตาก็แดงก่ำในทันที
เหตุใดคนที่ตกน้ำถึงเป็นหว่านซื่อและซูหมิงจูเล่า?!
ตกน้ำ มิควรมีเพียงซู่เหยาผู้เดียวหรือ?!
เขาหันไปมองซู่เหยา
ซู่เหยากำลังสั่งให้บ่าวจัดเตรียมห้องพัก ต้มน้ำขิง จัดการให้หมอมาตรวจอาการ ดูเป็นผู้รู้จักจัดการบ้านเรือนและมีมารยาทยิ่ง
ซูหมิงจูสภาพย่ำแย่กว่าหว่านซื่อมาก คุณชายตงไม่รู้วิธีช่วยคน ถึงกับกดซูหมิงจูลงน้ำลากถูไปมา ซูหมิงจูเกือบจมน้ำตาย
หลังจากนางฟื้นขึ้นมาก็ไร้เรี่ยวแรงทั้งร่าง ลำคอราวกับถูกไม้ท่อนหนึ่งทะลวง เจ็บปวดรุนแรง
ท้องเต็มไปด้วยน้ำที่ดื่มเข้าไป แม้แต่เรอก็มีกลิ่นคาวน้ำ
หนิงฮ่าวชูก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว กระชากคุณชายตงออก ถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตนห่อซูหมิงจูไว้แน่น
คุณชายตงเช็ดน้ำบนใบหน้า "ท่านอาใหญ่ ความบริสุทธิ์ของแม่นางหมิงจูถูกข้าทำลายแล้ว ข้ายินดีแต่งกับนาง!"
ช่วยซู่เหยาไม่ได้ แต่ได้ช่วยซูหมิงจู คุณชายตงก็รู้สึกว่าไม่ขาดทุน
หนิงฮ่าวชูพูดด้วยสีหน้าเย็นชา "หมิงจูแต่งแล้ว"
พูดพลางอุ้มคนก้าวยาว ๆ ตรงไปยังห้องพัก
"แต่งแล้วหรือ?" คุณชายตงผิดหวังอยู่บ้าง
คนตกน้ำจากไปแล้ว อันหรานจวิ้นจู่ให้พ่อบ้านจัดการให้ผู้คนกระจายตัว "ริมแม่น้ำอันตรายนัก พวกเรากลับกันเถิด"
แขกเหรื่อต่างพากันเดินกลับ
ในลำธารเล็ก โคมน้ำดวงแล้วดวงเล่าลอยละล่องสู่ไกลโพ้น
แสงอ่อนรำไร ดุจดวงดาวกระจัดกระจายในธารดารา
ฉวยจังหวะชุลมุน ซูหมิงจื่อแอบมาที่ข้างกายโจวมู่หยุน