ฮองเฮารู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก
เอาทารกออกมาให้นางดูงั้นหรือ แท้จริงซูซูเหยากล้าหลอกนางกระนั้นหรือ
แต่ท่าทีของไทเฮาไม่เป็นแนวจะเก็บหวงไท่ซุนไว้ไม่ให้ผู้ใดเห็น
ฮองเฮาแฝงรอยยิ้มไว้บนใบหน้า สายตาตามคุณชีหยวนไป จ้องมองห้องในด้วยความหวังจับใจ
"พอที่พระชายารองถังคลอดได้อย่างราบรื่น อาจิ้นจะได้มีน้องชายอีกสองคน"
ไทเฮาจ้องมองใบหน้าฮองเฮาไม่ปล่อยผ่านแม้แต่สีหน้าเปลี่ยนแปลงเพียงเสี้ยวเดียว "องค์รัชทายาททรงบุญญาบารมีจริง ได้โอรสมาสองคนในคราวเดียว"
"ว่าแต่ พระชายารองถังคลอดราบรื่นดีหรือไม่"
ฮองเฮายิ้มตอบ "ราบรื่น หม่อมฉันให้อิ่วจูคอยเฝ้าดูแลอยู่ ที่มาที่นี่ก่อนก็เพื่อกราบถวายข่าวดีแด่ไทเฮาก่อน"
ไทเฮาหรี่ตาลง ยิ้มอย่างเมตตา "ดี ดี ดี เป็นข่าวดีแท้จริง เมื่อทารกคลอดออกมา จะได้รับรางวัลอย่างหนักหน่วง"
ฮองเฮารอจะเห็นหวงไท่ซุน ไม่ช้าคุณชีหยวนก็เดินออกมาจากห้องใน
แต่นางออกมาเพียงลำพัง ในมือไม่มีทารก
"ไทเฮาพระองค์เจ้า ฮองเฮาพระองค์เจ้า หวงไท่ซุนเสด็จบรรทมแล้ว คราก่อนล้มลงไปจึงร่ำไห้ฟืดฟ่าย แม่นมปลอบโยนอยู่นาน ไม่คิดว่าจะเผลอบรรทมหลับไป ข้าน้อยเข้าไปเมื่อครู่ หวงไท่ซุนก็บรรทมหลับลึกนัก" คุณชีหยวนยิ้มพูด "ข้าน้อยคะเดาว่าเมื่อฮองเฮาเสด็จถึงหน้าพระตำหนักฉือหนิง คงได้ยินเสียงร่ำไห้ของหวงไท่ซุนแล้วกระมัง"
ฮองเฮาพยักหน้า "ใช่แล้ว อาจิ้นมีพละกำลังภายในเหลือคณา ได้ยินเสียงร่ำไห้ตั้งแต่แหล่งไกล ว่าแต่บรรทมยามเช่นนี้ คืนนี้จะไม่หลับเป็นไปได้หรือไม่"
คุณชีหยวนกล่าว "ฮองเฮาพระองค์เจ้าวางพระทัยเถิด หวงไท่ซุนทรงบรรทมหลับง่ายนัก ไม่ว่ายามวันจะบรรทมนานเพียงใด ยามค่ำยังทรงบรรทมได้ดังเดิม ถ้าฮองเฮาประสงค์จะเห็นหวงไท่ซุนจริงๆ ข้าน้อยจะเข้าไปอัญเชิญออกมาในทันที"