"พี่หญิงซู่เหยา พวกเรามานั่งเป็นเพื่อนสักครู่เถิด อีกประเดี๋ยวจะได้ไปกินหลัวฮั่นไจพร้อมกัน"
รอยยิ้มบนใบหน้าของซูหมิงจูแฝงไว้ด้วยความประจบประแจงอย่างเหมาะเจาะ
นางพยายามแสดงความปรารถนาดีต่อซู่เหยา
ซูหมิงจูกล่าวจบก็ยืนห่างจากซู่เหยาและพวกอีกสามคน หากซู่เหยาไม่เอ่ยปาก นางก็ไม่กล้านั่ง
ซูหมิงจื่ออยากนั่ง แต่ก็ถูกซูหมิงจุดึงไว้
ดูเหมือนว่าจะดีขึ้นจริงๆ
ทว่าหนังตาที่กระตุกไม่หยุดของซูหมิงจู กลับทำให้ซู่เหยาไม่กล้าวางใจ
"นั่งเถิด"
หลังจากซู่เหยาเอ่ยวาจา ซูหมิงจูจึงพาซูหมิงจื่อนั่งลง
"ห้องของพี่หญิงซู่เหยาช่างอบอุ่นน่าอยู่ยิ่งนัก" ซูหมิงจูหันไปมองรอบหนึ่ง แล้วจ้องมองที่พื้น พยายามหาเส้นผม
พื้นถูกกวาดสะอาดหมดจด ไม่มีแม้แต่เส้นเดียว
"น้องสาวชมเกินไปแล้ว" ซู่เหยาให้คนยกชามาเสิร์ฟ
น้ำชายังไม่ได้ยกมา ซูหมิงจื่อกลับสังเกตเห็นความผิดปกติของซูหมิงจู "พี่หญิงหมิงจู เหตุใดหนังตาของท่านจึงกระตุกไม่หยุด"
ซูหมิงจื่อในตอนแรกนึกว่าซูหมิงจูส่งสัญญาณลับให้นาง ดูอยู่ครู่ใหญ่จึงพบว่า ซูหมิงจูกระพริบตาตลอด หนังตาดูเหมือนจะควบคุมไม่ได้
ซูหมิงจูตกใจมาก รีบยกมือขึ้นขยี้ตา
"ตอนนี้ไม่กระตุกแล้วใช่ไหม"
นีซื่อชอบกระพริบตา ทุกครั้งที่ประหม่าหรือตื่นเต้นก็จะกระพริบตา
ตนเองควบคุมไม่ได้
ซูหมิงจูรังเกียจท่าทางนี้ของนีซื่อยิ่งนัก คาดไม่ถึงว่าหนังตาของนางก็จะเริ่มกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้เช่นกัน