ทับทิมสีนกเขาบนศีรษะซู่เหยางดงามสะดุดตา นางมาถึง หนิงฮ่าวชูก็มองเห็นทันที
อัญมณีสีแดงใสวาววับเม็ดแล้วเม็ดเล่า เปล่งประกายเจิดจรัสท่ามกลางแสงตะวัน
เขายังคงสงสัยว่า ซู่เหยามีเพชรนิลจินดาเลิศล้ำเช่นนี้มาจากที่ใด ที่แท้ก็เป็นอันหรานจวิ้นจู่ประทานให้
ทับทิมสีนกเขาเป็นของขึ้นชื่อของแคว้นเมี่ยน ครั้นก่อนผิงอ๋องนำทัพบุกแคว้นเมี่ยน ได้ของดีมาไม่น้อย
ทั่วทั้งราชสำนักล้วนคิดว่าผิงอ๋องนำขึ้นทูลเกล้าฯ ถวายหมดแล้ว หารู้ไม่ว่าอยู่ที่อันหรานนี่เอง
หนิงฮ่าวชูขมวดคิ้ว "อันหราน ข้าบอกแล้วว่าลำเอียงไม่ได้ เหตุใดจึงให้ซู่เหยาแต่เพียงผู้เดียว หมิงจูกลับไม่ได้รับส่วนแบ่ง"
"ล้วนเป็นบุตรสาวบุญธรรม ควรปฏิบัติต่อกันอย่างเท่าเทียม"
ซูหมิงจูสวมอาภรณ์สีขาวทั้งร่าง สั่นระริกอยู่ท่ามกลางผู้คน ดุจบุปผาขาวอ่อนแอเดียวดายไร้ผู้ช่วยเหลือ
นางย่างเท้าเข้าไปหนึ่งก้าว เอ่ยเสียงแผ่วเบา "ท่านพ่อบุญธรรม ท่านเข้าใจท่านแม่บุญธรรมผิดแล้ว ท่านแม่ใจกว้าง แล้วจะลำเอียงเข้าข้างพี่หญิงได้อย่างไร คงจะเป็นพี่หญิงฟังผิดไปเอง คิดว่ามอบให้เพียงผู้เดียว"
"ตลับทับทิมสีนกเขาใหญ่ขนาดนั้น คงเป็นของสำหรับสามคนกระมัง"
หนิงฮ่าวชูมองไปทางซู่เหยา "ซู่เหยา ทับทิมสีนกเขาพวกนี้ เจ้าจงแบ่งครึ่งหนึ่งให้น้องหมิงจูและน้องจั๋วเย่ว์เถิด เก็บไว้เพียงผู้เดียว นับว่าละโมบเกินไปนัก เมื่อเห็นว่าเป็นครั้งแรก ข้าจะไม่ถือโทษเจ้า"
ซูหมิงจูกล่าวอีกว่า "ท่านพ่อ โปรดอย่าตำหนิพี่หญิงเลย พี่หญิงเพียงแต่ชั่วขณะหนึ่งถูกกิเลสครอบงำ ไม่ช้านางคงแก้ไข"
ทั้งสองร้องรับส่งกัน กำหนดบทลงโทษแก่ซู่เหยาจนได้
ซู่เหยายังไม่ทันเอ่ยวาจาแก้ต่าง ซูหมิงจูก็แสดงต่อ "พี่หญิง ที่จริงข้าไม่ถือสาอันใด ส่วนของข้า พี่เอาไปเถิด ข้าเพียงกลัวว่าพี่จั๋วเย่ว์จะคิดมากไปเอง"