หนิงฮ่าวชูเคยไม่เกรงว่าอันหรานจวิ้นจู่จะล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของหว่านซื่อ
ก็บุรุษนี่นา เจ้าชู้บ้างก็เป็นเรื่องปกติ
แม้อันหรานจวิ้นจู่จะรู้ ก็เพียงแค่สั่งประหารหว่านซื่อเท่านั้น
เขาใช้เพียงสองสามคำก็เกลี้ยกล่อมอันหรานจวิ้นจู่ให้หายโกรธได้
ทว่า บัดนี้มิอาจทำเช่นนั้นแล้ว ยามนี้มิอาจให้อันหรานจวิ้นจู่ทราบเรื่อง หว่านซื่อต้องปลอดภัยดี
บุตรในครรภ์ของอนุเยว่ ยังต้องอาศัยหว่านซื่อช่วยสับเปลี่ยน
หนิงฮ่าวชูทอดสายตาลง ดวงตาสงบเยือกเย็น "ไหนเลยฮูหยินหว่านจะเป็นคนเช่นนี้ ในเมื่อเป็นดังนี้ ต่อจากนี้ก็ห่างเหินจากฮูหยินหว่านเสีย ภายหน้างานเลี้ยงก็เชิญเพียงหมิงจูก็พอ"
อันหรานจวิ้นจู่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ "สามีเป็นผู้สูงส่งดุจแสงจันทร์กระจ่าง ย่อมคบหาผู้จิตใจไม่สุจริต หลงใหลในเกียรติยศเช่นนี้มิได้"
อันติ้งโหวหลุบสายตาลง "ภายหน้าไม่คบหา แต่วันนี้ฮูหยินหว่านได้รับโทษ ยังต้องส่งของบำรุงไปแสดงความหวังดี นางเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดหมิงจู"
อันหรานจวิ้นจู่ยิ้ม "เรื่องนี้ข้าจะจัดการเอง"
"ไป นำของบำรุงไปให้ฮูหยินหว่าน"
หงหยางก้มศีรษะ "จวิ้นจู่ ข้าน้อยจะส่งคนไปจัดการทันที"
~
โหวฝูตระกูลเวยหย่วนโหว หว่านซื่อหมดสติตลอดคืน เช้าวันรุ่งขึ้น นางหมดหนทางจะเสแสร้งอีกต่อไปแล้ว
ทราบว่าหว่านซื่อฟื้น เวยหย่วนโหวพกพาความโกรธเต็มกาย มาถึงสวนชุนจิ่งอย่างรวดเร็ว เตะประตูใหญ่พังครืน
"นังทราม เจ้ายังมีหน้ามานอนอยู่หรือ! เกียรติภูมิร้อยปีของตระกูลเวยหย่วนโหว ถูกเจ้าทำลายสิ้น! รีบพาตัวเองลงมาให้ข้า ไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชนเดี๋ยวนี้!"