หลังจากซูหมิงจื่อกลับจวน นางก็ถูกซูหมิงจูเรียกตัวไปทันที
พี่น้องสี่คนมารวมตัวกันอีกครั้ง
"หมิงจื่อ การถอนหมั้นเป็นอย่างไรบ้าง? ซู่เหยาไม่ได้ก่อเรื่องอะไรใช่ไหม?" ซูหมิงจูถาม
"ไม่มีเรื่องใด ทว่า… ก็มีเรื่องเล็กน้อย ญาติผู้น้องสกุลลั่วของท่านเขยใหญ่สกุลหยวนที่ชื่อลั่วซิน" ซูหมิงจื่อเตือน "พี่หมิงจู ลั่วซินไม่ใช่คนดี หลังจากท่านแต่งเข้าตระกูลหยวนต้องระวังนางให้มาก"
ซูหมิงจูไม่ใส่ใจ "ข้ารู้จักลั่วซิน นางเป็นสตรีผู้อ่อนโยนและมีเมตตา"
"อ่อนโยนและมีเมตตา?" ซูหมิงจื่อหวนนึกถึงท่าทางยามพูดของลั่วซินแล้วพลันรู้สึกขนลุกไปทั้งร่าง "ท่านเข้าใจนางผิดหรือไม่?"
ในชาติก่อน ซูหมิงจูกับลั่วซินไม่มีผลประโยชน์ขัดแย้งกัน ทั้งสองยังมีศัตรูร่วมกัน ซูหมิงจูจึงเห็นว่าลั่วซินมีเมตตาเป็นธรรมดา
"ไม่ต้องสนใจลั่วซิน เจ้าคอยจับตาดูซู่เหยาก็พอ ข้าคิดว่า นางไม่มีทางยอมสละคู่หมั้นง่าย ๆ เช่นนี้เป็นแน่!"
ซูหมิงเพ่ย ซูหมิงเทียน และซูหมิงจูเห็นพ้องอย่างยิ่งในประเด็นนี้ ทั้งสามล้วนมีประสบการณ์การเกิดใหม่ และรู้ว่าชาติก่อนซู่เหยาหลงรักหยวนจู่ชนิดยอมตายถวายชีวิต
ในชาติก่อน ตระกูลหยวนถูกยึดทรัพย์ ซู่เหยาเสี่ยงอันตรายใหญ่หลวงช่วยตระกูลหยวนพลิกคดี ไม่เพียงทุ่มเททรัพย์สินเงินทอง ยังเกือบดึงโหวฝูเข้าไปพัวพันด้วย
ในชาตินี้ ตระกูลหยวนยังอยู่ดีมีสุข นางจะยอมละทิ้งง่าย ๆ ได้อย่างไร?
มีเพียงซูหมิงจื่อที่เผยความฉงน "ซู่เหยาดูเหมือนจะถอนหมั้นด้วยใจจริง มิได้อาลัยอาวรณ์"
"เจ้าเข้าใจอะไร?" ซูหมิงจูเห็นว่าซูหมิงจื่อโง่เขลา นางต่างหากคือผู้หยั่งรู้ทุกสิ่ง "นางแค่ทำเป็น ไม่ผิดแน่หากเจ้าเชื่อข้า นางอาจกำลังซุ่มวางแผนร้ายอยู่ที่ไหนสักแห่ง"
"ตราบใดที่ข้ายังไม่ได้แต่งเข้าตระกูลหยวน นางก็มีโอกาส บางทีตอนนี้นางอาจกำลังคิดแผนชั่วอยู่ก็เป็นได้!"