เรื่องราวลุกลามใหญ่โตขึ้นเรื่อย ๆ ตอนที่ซูหมิงลี่เสนอให้แจ้งทางการ คนใหญ่คนโตของสกุลชุยก็ออกมาในที่สุด
ทุกคนถูกเชิญไปยังห้องเหวินเซียง
จะว่าเชิญก็ไม่ใช่ อันที่จริงแล้วถูกควบคุมตัวไว้
หน้าประตูห้องเหวินเซียงมีองครักษ์กำยำล่ำสันสิบกว่านายเฝ้าอยู่ ไม่ให้ผู้ใดออกไปแม้แต่คนเดียว
"ท่านหนิงซูเหยา โชคดีที่ท่านไม่เป็นไร สกุลชุยช่างเกินไปนัก ถึงกับร่วมมือกันรังแกสตรีอ่อนแอเพียงลำพัง"
"ท่านหนิงซูเหยา ท่านวางใจเถิด เรื่องนี้พวกเรารู้ว่าท่านบริสุทธิ์ พวกที่ลอบทำเรื่องสกปรกคือคุณหนูอู๋กับคุณหนูเซวีย! หากท่านหนิงซูเหยาต้องการพยาน พวกเรายินดีเป็นพยานให้ทั้งนั้น!"
ฟังผู้คนช่วยออกหน้าแทนตน ซู่เหยาก็ยิ้มบาง ๆ "ขอบคุณทุกท่านมาก ต้องโทษข้าเอง ที่ทำให้งานชิมเครื่องหอมที่ราบรื่นต้องกลายเป็นเช่นนี้"
"จะโทษท่านหนิงซูเหยาได้อย่างไร ชัดเจนว่าเป็นคุณหนูเซวียผู้นั้นไม่หวังดี"
"ตอนนี้ขังพวกเราไว้ แน่นอนว่าต้องปิดปากพวกเรา"
ซูหมิงลี่พลันรู้สึกหวาดกลัววาบหนึ่ง "น้องสาวซู่เหยา เจ้าเกือบถูกคนทำร้าย เหตุใดยังยิ้มออก"
หลังจากหวาดกลัว ก็เริ่มโทษตนเอง "ข้าไม่ควรจากไป ควรเฝ้าอยู่ข้างกายเจ้าตลอด ก็จะไม่มีเรื่องยุ่งยากพวกนี้"
ซู่เหยากล่าวปลอบเสียงเบา "ท่านพี่ใหญ่อย่ากังวล แผนร้ายของพวกนาง ข้าล้วนรู้ทั้งหมด"
"รู้แล้วยังจะมาอีก!" ซูหมิงลี่โกรธซู่เหยาเป็นครั้งแรก
"บัณฑิตไม่ยืนใต้กำแพงที่อันตราย!"
เรื่องนี้เกี่ยวกับเกียรติยศของสตรี เมื่อรู้แล้วก็ควรหลีกหนีให้ไกล แต่กลับรู้แล้วยังเข้าไปหาเอง หากพลาดพลั้ง...