หว่านซื่อได้ยินว่ามีข่าวของซู่เหยา พลันฮึกเหิมขึ้นมาทันที “นางไปตระกูลหยวนทำไม รีบเรียกตัวกลับมาเดี๋ยวนี้ ให้มาเติมสินเดิมของหมิงจูให้ครบ!”
“ฉวยโอกาสที่ตระกูลหยวนยังไม่มาเร่งสินเดิม ตอนนี้ยังเติมทัน!”
มารดาผางตอบกลับ “ฮูหยิน คุณหนูใหญ่เพียงแจ้งความมา จะไปหรือไม่ ไปเมื่อไหร่ ล้วนยังไม่รู้”
นางกล่าวอีก “โฉนดที่นาและโฉนดเรือนจะถูกคุณหนูใหญ่นำไปตระกูลหยวนหรือไม่ คุณหนูใหญ่มิใช่บอกว่าจะส่งของขวัญใหญ่หรอกหรือ นางอาจตั้งใจมอบให้คุณหนูรองต่อหน้าตระกูลหยวนก็เป็นได้”
ซูหมิงจูกระทืบเท้า “ท่านแม่ ท่านพี่ตั้งใจมอบให้ข้าต่อหน้าคนตระกูลหยวน ทำให้เหมือนนางสงเคราะห์ข้า คนตระกูลหยวนต้องดูแคลนข้าแน่!”
“ท่านพี่ช่างเกินไปแล้ว!”
หว่านซื่อ “ไม่ได้ ไปบอกคนให้เฝ้าไว้ เห็นนางเมื่อไหร่ให้เรียกตัวกลับมาเดี๋ยวนี้!”
มารดาผาง “ฮูหยิน เกรงว่าบ่าวจะเรียกไม่มา สภาพอย่างวันนี้ หากฉุดกระชากกันก็ไม่งาม บ่าวคิดว่าต้องให้คนไปเกลี้ยกล่อม”
หว่านซื่อต้องส่งตัวเจ้าสาว ซูหมิงเพ่ยต้องแบกหมิงจูขึ้นเกี้ยว หมิงเทียนยังพักรักษาตัว คนที่ใช้ได้มีเพียงหมิงจื่อ หมิงจื่อก็เป็นคนไม่ทันเล่ห์เหลี่ยม...
ขณะหว่านซื่อจนหนทาง ฮูหยินหวังเอ่ยขึ้นเอง “สวินฟาง เช่นนั้น ข้าไปเกลี้ยกล่อมให้ดีหรือไม่”
ฮูหยินหวังเป็นผู้กล่าวคำอวยพร ไปจวนหยวนก็สมเหตุสมผล
ฮูหยินหวังมีฐานะสูงส่ง ใช้อำนาจบีบซู่เหยา ซู่เหยาไร้เรี่ยวแรงโต้ตอบ