คุณหนูเยว่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก น้ำตาไหลรินไม่หยุด ร่างกายสั่นสะท้าน "ซื่อจื่อ... เหตุใดคุณหนูรองถึงคิดร้ายต่อท่าน... ฮือ ๆ ๆ..."
ซูหมิงเพ่ยถูกมีดที่สะโพกสองแผล ตอนนอนคว่ำก็ขยับตัวไม่ได้มาก ตอนนี้อาเจียนออกมา ก็ต้องทำให้แผลที่สะโพกเจ็บร้าวไปด้วย
ไม่เพียงเจ็บปวดทรมาน ยังเสียเลือดไปไม่น้อย
กว่าจะอาเจียนออกมาจนหมด ซูหมิงเพ่ยก็ราวกับเหลือชีวิตอยู่ครึ่งหนึ่ง
คุณหนูเยว่ร้องไห้น้ำตาอาบแก้ม "ซื่อจื่อ ท่านบอกว่าคุณหนูรองรักและสงสารท่านมากที่สุดมิใช่หรือ ซื่อจื่อ ท่านคงเข้าใจผิดแล้วกระมัง คุณหนูรองตั้งใจจะทำร้ายท่านแน่..."
ซูหมิงเพ่ยได้สติขึ้นมา ดวงตาเลื่อนลอยไร้จิตวิญญาณ ใบหน้าซีดเซียว "หมิงจูไม่มีทางทำร้ายข้าเป็นแน่ เข้าใจผิดอะไรหรือไม่ หมิงจูจะทำร้ายข้าได้อย่างไร"
ริมฝีปากคุณหนูเยว่สั่นระริก มือทั้งสองประคองชามซุปข้อหมู "นี่คุณหนูรองเป็นคนนำมาให้เองกับมือ จะมีของปลอมได้หรือ"
"คุณหนูรองนำมาให้เอง ซื่อจื่อจะโยนความผิดให้ท่านหนิงใหญ่ไม่ได้กระนั้นหรือ"
"ซื่อจื่อ ท่านควรตื่นขึ้นมาได้แล้ว"
ซูหมิงเพ่ยซบอยู่บนเตียง หลับตาลงพักฟื้นอยู่ชั่วครู่จึงเอ่ยปาก "หมิงจูส่งซุปมากี่ชาม"
คุณหนูเยว่ "สองชาม"
"อีกชามคืออะไร ยกมา"
คุณหนูเยว่ให้ชุนซิ่งยกซุปมา ชามหนึ่งเป็นซุปซี่โครงหมูต้มถั่วเขียวใส่ฟัก ถั่วเขียวและซี่โครงเปื่อย ฟักแข็งนุ่มพอดี ละลายในปากทันที ดูแล้วใช้เวลาไม่น้อย
ซูหมิงเพ่ย "ซุปชามนี้ดื่มแล้วหรือยัง"
คุณหนูเยว่ส่ายหน้า "ยังเจ้าค่ะ หม่อมฉันไม่กล้ากินของมั่วซั่ว"