ชิวซวงได้ยินฮูหยินจะยกซู่เหยาให้ซื่อจื่อกงอ๋อง ก็โกรธจนตัวสั่น "ฮูหยินทำเช่นนี้ได้อย่างไร?! ซื่อจื่อกงอ๋องมีภรรยาและอนุมากมาย ไร้ยางอายและมักมากในกาม ฮูหยินจะส่งคุณหนูใหญ่เข้าจวนกงอ๋องได้อย่างไร! คุณหนูใหญ่ พวกเราทูลโหวเหยอเถิด โหวเหยอต้องไม่ยินยอมแน่!"
เวยหย่วนโหวยังรอใช้ซู่เหยาไต่เต้าเกาะเกี่ยวจวนองค์หญิงใหญ่ แม้เป้าหมายจะไม่บริสุทธิ์เหมือนกัน แต่ท่านอ๋องน้อยเซี่ยอายุน้อยมีความสามารถ ดีกว่าซื่อจื่อกงอ๋องนับหมื่นเท่า
ซู่เหยากอดซวงหร่านไว้ในอ้อมอก คอยบีบอุ้งเท้าแมวเล่นอย่างเรื่อยเปื่อย สีหน้าราบเรียบดั่งสายลมและเมฆบาง "อย่าเพิ่งร้อนใจ ให้คนไปเชิญอนุเฉียวมาเถิด อีกไม่นานฮูหยินก็จะวุ่นวายจนดูแลตัวเองไม่ไหวแล้ว"
อนุเฉียวเป็นอนุคนโปรดของเวยหย่วนโหว นางรูปงามและอวบอิ่ม ได้รับความโปรดปรานยิ่งนัก
นับตั้งแต่อนุเฉียวเข้ายังจวน เวยหย่วนโหวพักที่เรือนอนุเฉียวถึงเก้าวันในสิบวัน
ซู่เหยาปลูกดอกไม้ไม่น้อยในเรือน อนุเฉียวมาขอดอกไม้บ่อยครั้ง
ยังไม่ทันครึ่งชาเวลา อนุเฉียวก็มาถึง ซู่เหยามอบกล้วยไม้กระถางหนึ่งให้นาง แล้วพูดคุยอีกสองสามประโยค
ยามอนุเฉียวจากไป นางเดินโยกย้ายสะโพกพลิ้วไหวดั่งกิ่งดอกไม้ต้องลม
คืนนั้น อนุเฉียวใช้กลเล็กน้อย ก็ล่อให้เวยหย่วนโหวมาถึงเรือนของนาง