หนิงฮ่าวชูเดิมทียิ้มมองฉู่จั๋วเย่ว์ ปลายนิ้วค่อย ๆ พันเส้นผมนางอย่างเชื่องช้า
ผ่านการอยู่ร่วมกันหลายปี เขาเข้าใจนิสัยของฉู่จั๋วเย่ว์อย่างถ่องแท้ สามารถควบคุมอารมณ์ของนางได้อย่างง่ายดาย
เขาหลงใหลในความเลื่อมใสและความรักของนาง ในที่ซึ่งอันหรานจวิ้นจู่มองไม่เห็น ปล่อยให้ความรู้สึกผิดรูปผิดร่างนี้ก่อตัวและเติบโตในความมืดมิด
การปรากฏตัวของซูหมิงจู ฉู่จั๋วเย่ว์ย่อมต้องหึงหวงเป็นแน่
แต่เขาชอบเห็นนางหึงหวง
เขาหลงใหลในการถูกแย่งชิง
ทว่าสิ่งที่เขาทนไม่ได้คือ ฉู่จั๋วเย่ว์ใช้เล่ห์กลชั้นต่ำเพื่อแย่งชิงความรักของเขา
ยิ่งไปกว่านั้นเขายังไม่ยอมให้ผู้ใดทำร้ายหมิงจูของเขา
นัยน์ตาหนิงฮ่าวชูหม่นลง น้ำเสียงอ่อนโยนแฝงความเย็นชาขึ้นสามส่วน "จั๋วเย่ว์ อย่าได้พูดจาเหลวไหล"
ฉู่จั๋วเย่ว์ราวกับถูกจุดไฟเผา พลันลุกขึ้นยืน พูดทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดความ "ท่านพ่อ ข้าพูดจริง มิได้พูดเหลวไหล!"
"ซูหมิงจูเป็นบุตรสาวที่เวยหย่วนโหวเกิดกับอนุภรรยานอกสมรสแซ่นี นางนีผู้นั้นมีอาการกระพริบตาถี่อย่างผิดปกติ ซูหมิงจูเองก็กระพริบตาแปลก ๆ เมื่อตื่นเต้น! ซูหมิงจูหน้าตาคล้ายนางยิ่งนัก เพียงแค่หาตัวนางนีให้พบ ท่านพ่อก็จะรู้แล้ว!"
เปลวไฟในดวงตาฉู่จั๋วเย่ว์ลุกโชนแดงฉาน แม้กระทั่งอากาศโดยรอบยังอบอวลด้วยกลิ่นเปรี้ยวที่แผดเผาผู้อื่น
เดิมทีนางตั้งใจจะสืบสวนให้แน่ชัดแล้วค่อยบอกท่านพ่อ แต่นางเหลือจะทนแล้ว
นางทนไม่ไหวแล้ว
นางไม่อาจทนเห็นท่านพ่อถูกหลอกได้อีกต่อไป
นางร้อนรนจะบอกท่านพ่อ ให้ท่านพ่อส่งคนไปสืบด้วยตัวเอง ใช้ตัวท่านเองทลายคำโกหกของซูหมิงจู รังเกียจหว่านซื่อ แล้วรักนางเพียงผู้เดียว......