ข่าวที่เซวียเชียนอี้มีประจำเดือน ยังไปถึงหูของหนิงฮ่าวชูด้วย
แต่เขาไม่ยอมเชื่อ
เขาสืบมาแน่ชัดแล้วว่าเซวียเชียนอี้ตั้งครรภ์ได้สองเดือน เป็นไปได้อย่างไรที่จะมีประจำเดือน?
หรือว่า...เซวียเชียนอี้จะกำจัดบุตรชายของเขาทิ้งไปเสียแล้ว?
หนิงฮ่าวชูไม่มีช่องทางใดจะได้รับรู้ข้อมูลเพิ่มเติม ทั้งยังไม่มีโอกาสได้พบหน้า จึงได้แต่ครุ่นคิดฟุ้งซ่านอยู่แต่ในบ้าน
คิดมาครึ่งวันก็ไม่ลุ่มลึก จึงไปพบซูซูเหยาอีกครั้ง
ซูซูเหยาเห็นสีหน้ามุ่งร้อนของเขา ก็ไม่ได้ปลอบใจ กลับเอ่ยถ้อยคำยั่วโมโหว่า "เจ้ามาหาข้าแล้วได้อะไร ไม่เสียเวลาไปตำหนักรัชทายาทหาเซวียเชียนอี้เพื่อถามให้กระจ่างชัดเลยหรือ"
หนิงฮ่าวชูถอดใจถอดหายใจ "พระชายาไท่จื่อไม่อนุญาตให้ข้าพบตัว"
ซูซูเหยาเสนออุบายเสื่อมให้ "คนเท้าเปล่าย่อมไม่กลัวคนรองเท้า เจ้าจงออกท่าทีตายแทบไม่เสียดายชีวิต ย่อมได้พบตัวเป็นแน่"
หนิงฮ่าวชูรู้ทั้งรู้ว่านี่เป็นอุบายบื้อๆ แต่เขาก็มิได้มีวิธีอื่นให้เลือกอีกแล้ว
ไปหลายครั้งก็ถูกปฏิเสธที่ประตู จนในที่สุดก็ตัดสินใจเสี่ยงชะตาเสียฉันใดฉันนั้น
เขาส่งคนไปถวายความฝากถ้อยแด่พระชายาไท่จื่อว่า หากไม่อนุญาตให้พบตัว เขาจะเปิดเผยความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเซวียเชียนอี้ต่อหน้าแผ่นดิน ทายาทเลือดเนื้อเพียงหนึ่งเดียวของเขาสิ้นสูญไปแล้ว เขาก็มิจำเป็นต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปอีก
เมื่อพระชายาไท่จื่อได้รับข่าว ก็ขมวดคิ้วเข้าด้วยกัน "หนิงฮ่าวชูคนนี้ กล้าขนาดนี้ได้อย่างไร? เขามิใช่สามีที่เกรงภรรยานักหรือ? อันหรานจวิ้นจู่จึงไม่คุมเขาไว้เสียหน่อย?"
นางในที่ปรนนิบัติอยู่ข้างกายกราบตอบ "ได้ยินมาว่าอันหรานจวิ้นจู่เพิ่งเดินทางไปเยี่ยมญาติที่แคว้นตะวันออกเฉียงใต้ การไปกลับต้องใช้เวลาร่วมหนึ่งเดือนจึงจะยังมาถึง"