ซูหมิงจูกัดฟัน “ได้ หม่อมฉันจะไปดูกับท่านสวามีด้วย”
หยวนจู่ขัดขวาง “หมิงจู อาการบาดเจ็บที่ขาของเจ้าเพิ่งหายดี ร่างกายยังอ่อนแอ ข้าเกรงว่าจะได้รับเชื้อโรค”
ซูหมิงจูก้มหน้าลง เอ่ยเสียงอ่อนโยน “ขอบพระคุณสวามีที่ห่วงใย หม่อมฉันจะรอเปิดประตูให้สวามี”
หยวนจู่กล่าว “ไม่ต้องแล้ว เจ้านอนเถิด ข้าไปดูใจเอ๋อร์แล้วจะไปนอนที่ห้องหนังสือ ใกล้สอบซิ่วไฉแล้ว ข้ายังอยากทบทวนตำราอีกสักหน่อย ข้าตื่นเช้า กลัวจะรบกวนเจ้า”
ในใจซูหมิงจูอบอุ่น ลุกขึ้นมาช่วยหยวนจู่สวมเสื้อผ้า “สวามี ใส่เพิ่มอีกสักหน่อยเถิด ระวังจะเป็นหวัด”
หลังจากหยวนจู่จากไป ซูหมิงจูนอนไม่หลับไม่ว่าจะพลิกตัวไปทางไหน
เมื่อครู่ทั้งสองร่วมรักกัน ขณะหยวนจู่ลูบไล้ขึ้นมาบนต้นขาของนาง เขาชะงักไปเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด
แม้หยวนจู่จะไม่เอ่ยอะไรเลย นางก็ยังรู้สึกว่าตนถูกรังเกียจ
ล้วนเป็นความผิดของซู่เหยาสตรีชั่วช้านั่น หากไม่ใช่เพราะนาง เหตุใดนางต้องเชือดเนื้อ!
ตอนนี้บนขามีแผลเป็นใหญ่โตเช่นนั้น ช่างอัปลักษณ์ยิ่งนัก
ไม่ได้แล้ว นางต้องไปขอยาลบรอยแผลเป็นจากเลิ่งรูเหยียน ได้ยินว่าในวังมีตำรับความงามลับที่ไม่เผยแพร่มากมาย
ซูหมิงจูยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นตัว นางนอนไม่หลับ จึงลุกขึ้นนั่งเสียเลย “ให้ห้องครัวตุ๋นของบำรุงสักหน่อย อีกสักพักข้าจะเอาไปให้สวามีด้วยตัวเอง”
ก่อนถึงยามโหย่วก็ทานอาหารเย็นแล้ว ครั้นเมื่อครู่ยืดเยื้อวุ่นวายอยู่นานเช่นนี้ คาดว่าสวามีก็คงหิวแล้ว
ของบำรุงตุ๋นเสร็จ ซูหมิงจูยกกล่องอาหารไปยังห้องหนังสือด้วยตัวเอง
ปรากฏว่าถึงห้องหนังสือแล้วกลับไม่มีผู้ใด ถามจึงรู้ว่า หยวนจู่ยังอยู่ที่ลั่วซิน