พระชายาไท่จื่อนำผู้คนบุกรุกเข้าไปในโถงบุปผาด้วยความเกรี้ยวกราด
ในโถงบุปผา ซู่เหยากำลังดื่มชาอยู่กับอันหรานจวิ้นจู่และองค์หญิงใหญ่
พระชายาไท่จื่อชี้ไปที่ซู่เหยา พลางตวาดอย่างดุร้ายว่า "พวกเจ้า จับนังสารเลวนั่นไปขังไว้!"
เล็บของนางจิกเข้าไปในฝ่ามือลึก ฟันกัดแน่นจนเกิดเสียงดัง พระชายาไท่จื่อผู้เคยสง่างามและหนักแน่นในอดีต บัดนี้เหลือเพียงความโกรธแค้น
ทันใดนั้น นางในร่างใหญ่หลายคนก็พุ่งเข้าไปจะจับตัว
น่าเสียดาย ที่นี่ไม่ใช่ตำหนักตะวันออก แต่เป็นจวนอ๋องจิ้น
อันหรานจวิ้นจู่และองค์หญิงใหญ่ก็อยู่ด้วย จะปล่อยให้พระชายาไท่จื่ออาละวาดตามอำเภอใจได้อย่างไร
พวกป้าแม่บ้านเตรียมพร้อมไว้ก่อนแล้ว เข้าขวางหน้าซู่เหยาทันที ไม่ยอมให้ผู้ใดแตะต้องนางแม้แต่เส้นผม
องค์หญิงใหญ่วางถ้วยชาในมือลง หน้าผากขมวดเล็กน้อย "พระชายาไท่จื่อ คนที่ผลักผู้อื่นลงน้ำไม่ใช่ซู่เหยา"
พระชายาไท่จื่อขอบตาแดงก่ำแล้ว
ไม่ใช่เพียงเพราะนางเป็นมารดาของหวงไท่ซุน หากวันนี้นางหาแพะรับบาปไม่ได้ เมื่อถึงเวลา ผู้ที่ต้องรับมือกับความโกรธของไท่จื่อก็คือตัวนาง
นางเป็นผู้นำหวงไท่ซุนออกมาด้วย นางก็มีส่วนรับผิดชอบ
บัดนี้นางเพียงต้องการรีบเอาผิดซู่เหยาโดยเร็วที่สุด
"องค์หญิงใหญ่ทรงเห็นกับพระเนตรหรือ"
องค์หญิงใหญ่แค่นเสียงเย็น "แล้วเจ้าล่ะ เห็นกับตาหรือไม่"
พระชายาไท่จื่อ "แน่นอน ข้าอยู่ในเหตุการณ์ เห็นทุกสิ่งกับตา เห็นซู่เหยาผลักเชียนอี้และหวงไท่ซุนลงทะเลสาบ"