แรกเริ่มเดิมที ฉู่หลิงเย่าหวาดกลัวตู้ใบนี้มาก
ครั้งยังเยาว์วัย เพียงเขากระทำผิดครั้งหนึ่ง ก็จะถูกพระสนมหรงจับขังไว้ในตู้
ตู้ที่สร้างจากไม้จันทน์หอม ขนาดพอดีบรรจุเด็กห้าขวบได้คนหนึ่ง
ตู้สร้างโดยช่างหลวง ใช้โครงสร้างแบบเดือยไม้ ประกบสนิทแน่นหนา ไม่ให้มีแสงแม้แต่น้อยเล็ดลอดเข้ามาได้
เพียงลั่นกลอน ภายในก็มืดมิดสนิท มองไม่เห็นแม้นิ้วมือตนเอง
แม้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของไม้จันทน์จะรื่นรมย์ พระสนมหรงยังจงใจวางเครื่องหอมสำหรับอบเสื้อผ้าไว้ภายใน ทว่า ในดวงน้อย ๆ ขององค์ชายเก้า นรกคงมีหน้าตาเช่นนี้กระมัง
พระสนมหรงตรัสว่า นางมิได้ตี มิได้ด่า เพียงกักตัวให้เขาเข้าไปสำนึกผิด
ภายในตู้เงียบสงัด ไม่มีผู้ใดรบกวน เสี่ยวชิวจะได้สงบใจทบทวนตำราที่ไท่ฟู่มอบหมาย
ต่างจากฮองเฮา ที่ชอบใช้ไม้เรียวลงทัณฑ์ไท่จื่อ ส่วนพระสนมเต๋อไม่ใช้ไม้เรียว แต่ลับหลังก็ให้องค์ชายสามยืนทำทัณฑ์
นางเป็นสตรีผู้เมตตาที่สุดในวังหลัง เป็นพระมารดาผู้แสนดีและเปี่ยมด้วยความเมตตา
ทุกสิ่งที่นางทำ ล้วนเพื่อประโยชน์ของฉู่หลิงเย่า
ครั้นแรกถูกขังเข้าไป ฉู่หลิงเย่าหวาดกลัวนัก ร่ำไห้ไม่หยุด ยิ่งร่ำไห้นาน ก็ยิ่งถูกขังนานขึ้น
ช่วงแรก เหล่านางในยังแอบเปิดตู้ให้เขาดื่มน้ำ กินขนม และพาไปเรือนสุขา
ต่อมาพระสนมหรงจับได้ เขาก็ไม่ได้ออกมาอีก
กลั้นปัสสาวะไม่อยู่ ก็ได้แต่ปล่อยใส่กาย
หิว กระหาย ก็จำต้องทนเอา
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด เขาเริ่มกินน้อยลง ทั้งยังไม่ใคร่ดื่มน้ำ หวาดกลัวว่าพระมารดาจะจับเขาขังตู้ขึ้นมาฉับพลัน
ช่วงแรก เขายังยืนตรงในตู้ได้ แต่เมื่อร่างสูงขึ้น ก็ทำได้เพียงขดตัวในนั้น
เนิ่นนานเข้า เขาหยุดร่ำไห้ และเริ่มชินกับความมืด
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด เขาหลงใหลในความมืด
ในความมืด เขารู้สึกสงบใจ
บางครั้งเมื่อบทลงทัณฑ์สิ้นสุดลง แสงอาทิตย์เจิดจ้าสาดส่องเข้ามา กลับแสบตาเสียอย่างนั้น
เขากลายเป็นคนเงียบขรึม ไม่พูดจา ปฏิเสธที่จะสื่อสารกับผู้ใด
เกรงว่าหากยามปกติพูดมากเกินไป ครั้นต้องกลับเข้าสู่ความมืดอีก จะปรับตัวไม่ได้