"ขอรับ." ที่ปรึกษารับคำแล้วจึงถามต่อ "โหวเหยอ ท่านผู้ตรวจการเซี่ยที่เพิ่งรับตำแหน่งจัดงานเลี้ยง ส่งเทียบเชิญมาให้ท่าน ท่านจะไปหรือไม่"
หนิงฮ่าวชูกัดฟันกรอด สองคำหลุดออกจากไรฟัน "ต้องไป."
ตำแหน่งขุนนางเขาลาออกเอง เหตุใดจะไม่ไป
ถึงงานเลี้ยง ใครถามขึ้นมา เขายังต้องเสแสร้งต่อไป แสดงความรักลึกซึ้งต่ออันหรานจวิ้นจู่ ปล่อยวางเพื่อจวิ้นจู่ลาออกจากราชการ......
ลมกรรโชกใบไม้ปลิวว่อน ส่งเสียงโหยหวนอยู่นอกประตู
ใจของหนิงฮ่าวชู หนาวเหน็บยิ่งกว่าโต๊ะหินในเรือน
บนกายของเขา ยังสวมชุดขุนนาง เขาลูบคลำสายหยกที่เอว โบกมือ "ออกไปเถิด."
ที่ปรึกษาถอยออกไปแล้ว เขาราวกับหมดเรี่ยวแรง ล้มตัวลงนั่งบนเก้าอี้
หลายปีมานี้ เขาทุ่มเทใจปรนนิบัติอันหรานจวิ้นจู่ ก็เพื่อแสดงปณิธานในราชสำนัก
แรกเริ่ม เมื่อเขาแต่งกับอันหรานจวิ้นจู่ ในราชสำนักก็มีข่าวลือ ว่าอาศัยตระกูลภรรยา กินข้าวอ่อน
เขาคอยเอาใจอย่างระวัง เกลี้ยกล่อมให้อันหรานอยู่จวนตระกูล สละจวนจวิ้นจู่
แล้วจึงเข้ากรมไท่ฉาง
เขาอดทนแบกภาระ อาศัยความพยายามของตน ค่อยๆ เลื่อนขั้นจนถึงตำแหน่งไท่ฉางซื่อชิงขั้นเจิ้งเอ้อร์พิ่น เสียงเยาะเย้ยในราชสำนักจึงเงียบหายไปในที่สุด
ตำแหน่งขั้นเจิ้งเอ้อร์พิ่น คือสิ่งที่เขาสร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรงทีละก้าว
ขุนนางขั้นสองในราชสำนัก นับนิ้วก็รู้ มีเพียงไม่กี่คน เป็นที่หมายตาของขุนนางทั้งปวง องครักษ์ใกล้ชิดฮ่องเต้
ถูกบีบบังคับให้ลาออก ในใจเขาไม่ยินยอมเลยสักนิด
ใครจะคาดคิด เดิมพันเล็กๆ เพียงครั้งเดียว กลับทำลายชีวิตที่ทุ่มเทมาทั้งชีวิต
หนิงฮ่าวชูจ้องมองตราหยกเขียวบนโต๊ะที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของตน แววตาพลุ่งพล่านด้วยโทสะและความอาฆาต