ใครบอกว่าออกมาเป็นโจรสลัดแล้วชื่อเสียงจะดีล่ะ?
ใครไม่ใช่ตัวป่วนที่ใครๆ ก็อยากกำจัดให้พ้นทาง?
“ไอ้หนู ไปขุดสุสานบรรพบุรุษของโรเจอร์มารึไง?” สิงโตทองคำถามอย่าง curious
โรนเงยหน้ามองชายผมทองปลิวสยาย หน้าตาดุดันคนนั้น ส่ายหัว แล้วเล่าให้ฟังตามตรงว่าทำไมชื่อเสียงของตัวเองถึงได้เหม็นขนาดนั้น
แล้ว... หลายคนก็อึ้งไปชั่วครู่ ก่อนที่เสียงหัวเราะจะระเบิดขึ้นทั่วทั้งลำเรือ
“ไอ้หนู อยากทำให้ฉันหัวเราะตายรึไง?”
“แหม... ฉันนึกว่าแกไปทำอะไรมหัศจรรย์ไว้ซะอีก”
“ฟังดูน่าสงสารอยู่นะ แต่กระบวนการมันตลกจริงๆ”
ทุกคนบนเรือพูดกันไปคนละประโยค ไม่มีใครคิดว่าโรนทำอะไรผิด
บางคนถึงกับคิดว่าโรนใจดีเกินไปแล้ว ถ้าเป็นตัวเอง อารมณ์ไม่ดีขึ้นมา หมู่บ้านข้างๆ ก็ต้องตายตามไปด้วย
บางคนก็ว่าคนอย่างโรเจอร์น่ะเห็นแก่ตัว แค่ไม่ชอบก็ไม่ชอบสิ จะไปหาเหตุผลกากๆ แบบนั้นมาปฏิเสธทำไม
ใครจะไปสะอาดบริสุทธิ์ได้ล่ะ ในเมื่อทุกคนเป็นโจรสลัด?
อินซุยจ้องโรนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปทางร็อกส์ ถามว่า “ร็อกส์ ไอ้หนูนี่ฝีมือเป็นยังไงบ้าง?”
“ฝีมือเหรอ?” ร็อกส์ชะงักไปครู่หนึ่ง คิดแล้วก็บอก “น่าจะใช้ได้อยู่หรอก นายว่าไหม โรน?”
โรนขมวดคิ้วเล็กน้อย หน้าต่างสีน้ำเงินที่มองเห็นได้แค่คนเดียวก็ผุดขึ้นมาตรงหน้า
โฮสต์: โรน
ความสามารถพื้นฐาน: อาวุธปืนสีสังเกต 【กลาง (245/500)】 อาวุธปืนสีติดอาวุธ 【กลาง (159/500)】 อาวุธปืนสีราชัน 【กลาง (67/500)】 วิชากาย 【? (?/?)】 วิชาดาบ 【กลาง (133/500)】
ร่างกาย: ร่างกายเซียน (ปลดล็อกแล้ว) ตาเซียน (ยังไม่ปลดล็อก)
ความสามารถพิเศษ: สี่หาง (ปลดล็อกแล้ว)
ความสามารถที่กระตุ้น: หลอมละลาย (ที่มาจากสี่หาง)
วงล้อลึกลับ》》》(เงื่อนไขการเปิด: ผลปีศาจหนึ่งผล)
โรนมองแผงสถานะของตัวเองในตอนนี้ ก็รู้สึกไม่แน่ใจ ในโลกของโจรสลัดนี่มันระดับไหนกันนะ?
ตั้งแต่ข้ามมิติมา เขายังไม่เคยสู้กับใครที่มีชื่อเสียงสักคนจากต้นฉบับเลย
ที่เคยสู้ก็แค่โจรภูเขา กองโจรสลัดนิรนามนั่น หรือไม่ก็ทหารเรือบางหน่วยที่ไม่รู้ว่าสังกัดไหน
“เหอะเหอะเหอะ ข้าแต่เจ้าอินซุยโง่ เอาแต่ถามด้วยปากเปล่า มันจะได้ความรู้อะไรวะ” สิงโตทองคำแซวอย่างกวนประสาท
อินซุยขมวดคิ้วทันที เขากับสิงโตทองคำเป็นศัตรูคู่อาฆาต ต่างฝ่ายต่างหาโอกาสกำจัดอีกฝ่ายตลอดเวลา
“ไม่มีอะไรทำก็ไปตายซะสิ ชิกิ” อินซุยด่า
“เหอะเหอะเหอะ เจ้าก้อนขี้หมาเอ๊ย โหดร้ายจริงๆ นะ cursed ให้คนอื่นไปตาย” สิงโตทองคำโต้กลับทันที
โรนพยักหน้าเบาๆ... เออ ใช่แล้ว นี่แหละคือ "ระเบียบวินัย" ของกองโจรสลัดร็อกส์
“พวกนายสองคนเลิกหอนใส่กันได้หรือยัง? อย่าทำให้เด็กใหม่ตกใจสิ” หลินหลินทนไม่ไหว เอ่ยห้าม
สิงโตทองคำกับอินซุยเกือบจะพร้อมกันหันไปมองหลินหลิน แล้วด่าไม่ไว้หน้า “แกช่างยุ่งจริงๆ นะ หลินหลิน”
ทั้งคู่ด่าเสร็จก็หันกลับไปจับคอเสื้อกันด่าต่อ
สิงโตทองคำ: “#@￥￥ (แบ๊ะ?)"
อินซุย: "!@#￥%@ (แบ๊ะ?)"
“ปั้ง!”
จังหวะนั้นเอง ทั้งสิงโตทองคำและอินซุย ต่างถูกเตะกระเด็นตกเรือด้วยแรงมหาศาล
โรนตกใจเล็กน้อย มองดีๆ ถึงรู้ว่าร็อกส์ขึ้นเรือมาตอนไหนไม่รู้ แล้วเตะทั้งคู่ตกเรือไปเรียบร้อย
“พวกแกสองคนน่ะ หยุดกวนประสาทฉันได้แล้ว!” ร็อกส์ด่าอย่างหงุดหงิด
สิงโตทองคำกับอินซุยที่ถูกเตะตกเรือกลับไม่โกรธ ต่างมองหน้ากัน แล้วก็พูดจาแข็งกร้าว
“ก็ได้ ชิกิ 看在ร็อกส์的面子上 วันนี้ฉันไม่เอาเรื่องแก”
“โง่สิ นั่นต้องเป็นฉันพูดต่างหาก”
ร็อกส์ไม่สนใจทั้งคู่อีก แล้วหันไปทางโรนถามว่า “ดูเหมือนทุกคนจะ好奇ฝีมือของนายอยู่นะ ว่าไง จะโชว์ฝีมือหน่อยไหม โรน”
“สู้กับใคร?” โรนไม่ค่อยได้ติดอะไรนัก ที่สำคัญเขาอยากวัดตัวเองเหมือนกันว่าถ้าออกแรงสุดตัวจะไปถึงระดับไหน
ร็อกส์คิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าหลายคนไม่ค่อยเหมาะสม บางคน下手ไม่หนักไม่เบา บางคนก็ไม่สนใจเลย คิดว่าเสียเวลา
“ได้แล้ว” ร็อกส์ตาเป็นประกาย รู้สึกว่าหาคนที่เหมาะสมเจอแล้ว “ไคโด นายลองดูสิ”
ไคโดที่เอนพิงราวเรือดูอยู่ตลอด ตกใจ รีบปฏิเสธ “เฮ้ย ร็อกส์ อย่าโยนงานสกปรกให้ฉันสิ”
แต่ร็อกส์กลับยิ้มกรุ้มกริ่มเข้าไปใกล้ไคโด กระซิบบางอย่างข้างหู
จะเห็นได้ว่าไคโดที่ตอนแรกมีท่าทีขัดขืนก็ค่อยๆ จางหายไป แล้ว... ก็ถูกร็อกส์เตะตกเรือไปอีกคน
ไคโดลุกขึ้นจากพื้นอย่างหัวเสีย กำลังจะบ่น แต่ก็เห็นกระบองหนามของตัวเองถูกโยนลงมา
“ทำหน้าที่ให้ดีล่ะ ไคโด” ร็อกส์ยิ้มบางๆ
“...” ไคโดอ้าปากจะพูดแต่ก็หยุด ไม่สนใจร็อกส์อีก แต่หันไปทางโรน “เฮ้ย เด็กใหม่ พร้อมหรือยัง?”
“มาเลย!” โรนเข้าสู่โหมดต่อสู้ทันที
ในเวลาเดียวกัน บนเรือก็เริ่มคึกคักขึ้น
“มาๆๆๆ วางเดิมพัน! ใครทายว่าไคโดชนะ อัตราต่อรอง 2 เท่า ใครทายว่าเด็กใหม่ชนะ 3 เท่า!” จอห์นรีบเร่งเตรียมทำเงินทันที
แต่ก็เป็นไปตามคาด ไม่มีใครสนใจจอห์นเลย
“นายคิดว่าใครจะชนะ” ร็อกส์ปรากฏตัวบนหลังคาเรือ นั่งลงข้างๆ ไวท์เบียร์ด แล้วหยิบเหล้าองุ่นข้างๆ ขึ้นมาดื่มสองสามอึก
“ไม่รู้สิ” ไวท์เบียร์ดส่ายหัว แล้วก็ลุกขึ้น เขาไม่อยากเดา ใครชนะใครแพ้ไม่สำคัญ
“โว่ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ~” ร็อกส์ไม่ถามต่อ สนใจอยู่ที่ขวดเหล้าในมือ รู้สึกคุ้นตา เขาเงยหน้ามองไวท์เบียร์ดที่กำลังจะไป แล้วพูด “เฮ้ย นิวเกต นายน่ะ ดื่มเหล้าที่ฉันซ่อนไว้หรือเปล่า?”
“ไม่รู้สิ ฉันเห็นมันอยู่ในตู้” ไวท์เบียร์ดกระโดดลงไปที่ดาดฟ้าเรือ
“นายมันสารเลวจริงๆ” ร็อกส์บ่นไปสองสามประโยค
-------------------------------------
นิยายเรื่องใหม่ ใครที่ชอบถูกใจก็กดติดตามได้ และถ้ามีคำแนะนำอะไรก็คอมเมนต์ได้เลย ผู้เขียนจะปรับปรุงตามความเหมาะสม