"ตูม!!"
เสียงระเบิดดังสนั่น ท่าเรือ การต่อสู้ระหว่างไคโดและโรนเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ
ไคโดคนนี้ ตั้งแต่เด็กก็ใช้ชีวิตอยู่บนคมมีด ผ่านการต่อสู้เล็กใหญ่มาอย่างนับครั้งไม่ถ้วน ว่าด้วยประสบการณ์การต่อสู้ เขาจัดว่าเก๋าเกมไม่เบา
ส่วนโรน...สิบแปดปีก่อนใช้ชีวิตอย่างสงบสุขบนโลกสีน้ำเงิน พอทะลุมิติมาอยู่ในโลกโจรสลัด ก็นับได้แค่ปีกว่า ๆ เท่านั้น
พอได้ลงมือจริง ท่าทางของเขาดูไม่ชำนาญกว่าไคโดอยู่พอสมควร
"เฮ้ย ไอ้หน้าใหม่!"
ไคโดโบกกระบองหมาป่า ยิ่งสู้ยิ่งรู้สึกไม่เข้าท่า: "มัวแต่หลบ ๆ ซ่อน ๆ อยู่อย่างนั้น มันเหมือนอะไรกัน? เส้นทางของผู้แข็งแกร่งจริง ๆ ไม่ได้มาจากการหลบหนีหรอกนะ!"
แต่ความคิดของโรนต่างจากเขาโดยสิ้นเชิง
ยังไงซะ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ประมือกับคนมีชื่อมีเสียงในโลกนี้ การระวังตัวไว้หน่อยก็ไม่เคยผิด
เหตุผลที่เขาเลือกหลบ ก็เพื่อประเมินว่ากระบองหนึ่งทีของไคโดมีพลังมากแค่ไหน
ส่วนที่หลบต่อเนื่องก็เพราะกังวลว่าไคโดจะแกล้งโง่ แล้วหาจังหวะเล่นงานตน
ดูจากตอนนี้แล้ว ไคโดแต่ละทีที่หวดออกไปมีพลังพอ ๆ กัน คงไม่ได้แกล้งโง่จริง ๆ
ถ้าอย่างนั้น!
"ฉัวะ!"
โรนเบรกกะทันหัน เท้าทั้งสองยึดติดกับพื้น รับมือไคโดตรง ๆ
ไคโดตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้ม ไอ้เด็กใหม่ก็เป็นเด็กใหม่ ไม่ไหวเท่าไหร่หรอก โดนคำพูดยั่วแค่สองสามประโยคก็ออกโรงซะแล้ว
"ฮะ ๆ... รับกระบองฉันไป!"
ยังพูดไม่ทันจบ ไคโดก็ห่อหุ้มอาวุธปืนสีติดอาวุธรอบกระบองหมาป่าไว้อย่ารวดเร็ว แล้วหวดเข้าใส่หน้าของโรนเป็นท่าไม้ตาย
ส่วนการเคลื่อนไหวของโรนแทบจะพร้อมกับไคโด พันเกราะอาวุธเช่นกัน แล้วหวดออกไป
"ตู๊ม~~~"
อาวุธทั้งสองกระแทกกันอย่างรุนแรง พลังชนที่รุนแรงปะทุออกมาทันที ส่งคลื่นกระแทกน่าสะพรึงกลัวกระจายไปทั่วสารทิศ
ว่าด้วยแรงระเบิดล้วน ๆ โรนที่มี "ร่างกายเซียน" หนุนหลัง เหนือกว่าไคโดอยู่ชัดเจน
พลังมหึมาสองฝั่งชนกัน ไคโดถูกแรงกระแทกจนถอยร่นหลายก้าว ฝ่าเท้าครูดลงบนพื้นเป็นรอยลึกสองเส้น
บนใบหน้าเขา เผยรอยสีหน้าอดเชื่อไม่ออกออกมาอย่างชัดเจน
"ไอ้บ้าเอ๊ย...!" ไคโดเบิกตาโพลง ตะโกนด้วยความไม่พอใจ "ก่อนหน้านี้ที่มัวแต่หลบ ๆ ซ่อน ๆ ก็เพื่อให้ฉันประมาทงั้นเหรอ?!"
โรนไม่สนใจเขา
แค่พลันวาบเดียว ก็พุ่งไล่ต่อทันที
ส่วนคนบนเรือ ต่างก็รู้โดยไม่ต้องบอกว่าพวกเขาดูโรนต่ำไปหน่อย
ต้องยอมรับเลย...สายตาของไอ้ร็อกส์นี่เฉียบคมจริง ๆ
"จอห์น"
สตูซีเดินมาหาจอห์นอย่างช้า ๆ ค่อย ๆ เอ่ยปาก "ฉันเดิมพันหนึ่งพันล้าน ให้ไอ้หน้าใหม่ชนะ"
จอห์นมองเธอแบบคนมองตัวประหลาด พร้อมด่าไปด้วย: "มึงจะไปเดิมพันบ้าอะไร!?"
"เชอะ เล่นไม่ไหวซะงั้น"
สตูซีพูดทิ้งท้ายอย่างไม่ใส่ใจ แล้วหันหลังเดินไปทางไวท์เบียร์ด
จอห์นถูกจนเส้นเลือดปูด ตะโกนตามหลังเธอเสียงดัง: "ฉันน่ะนะ? เล่นไม่ไหว? ไอ้บ้าเอ๊ย พูดจริงดิ๊? เอาเลย มาก่อน! ฉันเดิมพันสองพันล้าน ให้ไอ้หน้าใหม่ชนะ!"
แต่สตูซีไม่แม้แต่จะสนใจเขา
จอห์นโกรธจนหน้าเขียว: "สตูซี! ไอ้บ้าเอ๊ย! ใช้ฉันเป็นตัวตลกใช่ไหม!?"
บนยอดเสากระโดง ร็อกส์ยังคงดื่มเหล้าที่เหลืออยู่น้อยนิด มุมปากฉีกยิ้มกว้างถึงขั้นบิดเบี้ยว "วะฮ่าฮ่าฮ่า~~~! ดูท่า... เที่ยวนี้ ก็ไม่ได้มาเปล่าประโยชน์นะ"
"ปั้ง.....!"
"ปั้ง.....!"
พร้อมเสียงชนกันระเบิดดังขึ้นเรื่อย ๆ เงาร่างของไคโดถูกกดดันให้ถอยไปเรื่อย ๆ สีหน้าบนใบหน้าก็ยิ่งเคร่งเครียดและดูแย่ลงทุกที
จากนั้น แผนเสี่ยงอันหนึ่งก็ก่อตัวขึ้นในส่วนลึกของจิตใจเขา
"ฉัวะ!"
ดาบยาวของโรนฟันเข้าสู่ร่างกายของไคโดอย่างรุนแรง ต่อให้มีอาวุธปืนสีติดอาวุธป้องกันไว้ หน้าอกของไคโดก็ยังแดงเป็นรอยแผลทันที
โรนชะงักไปเล็กน้อย
ตามหลักแล้ว หมัดนี้ ไคโด明明หลบได้
"คิดว่ามึงชนะแล้วรึไง?"
เสียงของไคโดดังข้างหูเขา พร้อมกับความดุดัน "ฉันรับดาบมึงได้หนึ่งที แล้วมึง... จะรับกระบองฉันได้สักทีไหมล่ะ?"
โรนเข้าใจในทันที
ไอ้ไคโดนี่ เห็นทีว่าตัวเองไม่ได้เปรียบ ก็เลยคิดจะแลกบาดแผล สู้วัดเลือดกันตรง ๆ
"ฉัวะ~!"
ดูเหมือนจะผ่านไปหลายวินาที แต่จริง ๆ แล้วแค่พริบตาเดียว
กระบองหมาป่าของไคโดก็หวดมาถึงแล้ว พร้อมพลังอันบ้าคลั่ง พุ่งตรงเข้าใส่ตัวโรน
"แลกบาดแผล?" โรนไม่หลบ "เป็นท่าไม้ตายที่มีไอเดียดีจริง ๆ"
เขาอยากเห็นจริง ๆ ว่า ตอนที่แผนของไคโดพังทลายลงไปสิ้นเชิง ใบหน้าของผู้ชายที่ถูกขนานนามว่า 'สิ่งมีชีวิต最强' ใน 'อนาคต' จะแสดงสีหน้าแบบไหนออกมา
"ตูม~~~!!!"
เสียงดังทึบมหาศาลระเบิดขึ้นรอบตัวอย่างกะทันหัน คลื่นกระแทกอันทรงพลังพัดพาฝุ่นควันตลบฟุ้ง กลืนกินบริเวณที่ทั้งสองยืนอยู่อย่างรวดเร็ว
พรึ่บ!
ฝุ่นที่ถูกพัดขึ้นปลิวลงมาดุจฝนห่าใหญ่ กระหน่ำใส่หัวเสียไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
ฝุ่นควันเริ่มจางลง
รูม่านตาของไคโด หดเล็กลงเป็นจุดเข็มในทันใด
"ไอ้หมอนี่..."
เห็นได้ชัดว่าบริเวณที่โรนบาดเจ็บ กำลังมีไอน้ำสีขาวพุ่งออกมา และ...กำลังหายสนิทอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ความดีความชอบนี้ ต้องยกให้ 'ร่างกายเซียน' ของตัวเอง ร่างกายเซียนนอกจากจะได้รับพลังงานอย่างไม่ขาดสายแล้ว ยังมีความสามารถในการฟื้นฟูเร็วเหนือมนุษย์ แม้แต่บาดแผล致命ก็หายได้ในพริบตา
ไคโดตอนนี้ใจแทบจะสลาย ไอ้หน้าใหม่นี่ ไม่เพียงมีฝีมือ แต่ยังเป็นไอ้พวกกายแกร่งอีกต่างหาก
"นายอย่าเพิ่งร้อนใจไป"
โรนพูดทิ้งไว้อย่างเฉยเมย แล้วเริ่มทดสอบความสามารถอีกอย่างของตัวเอง 'ร่างสัตว์หาง'
ชั่วพริบตา รูม่านตาแนวตั้งสีแดงเลือดแทนที่ดวงตาที่แจ่มใสเดิม
เสื้อคลุมชาคระสีส้มแดงพุ่งขึ้นดุจเปลวเพลิง ความร้อนอบอ้าวโชยเข้ามาใส่หน้า
ร่างกายของเขาขยายตัวอย่างรวดเร็วในชั่วเวลาสั้น ๆ กลายเป็นร่างมหึมา
ด้านหลัง หางหนึ่งแล้วหางเล่าทะลุออกจากร่างทีละเส้น ฟาดไปมาอย่างบ้าคลั่งในอากาศ พัดเสียงลมหวีดหวิว
รูม่านตาของไคโดหดตัวลงอย่างรุนแรงอีกครั้ง
ครั้งนี้ สติเขาพังทลายลงโดยสิ้นเชิง
ไม่ใช่แค่กายแกร่ง? ยังเป็นผู้ใช้ผลปีศาจอีกงั้นเหรอ? แล้วดูท่าทางนี้ 分明เป็นผลปีศาจที่แข็งแกร่งสุดขีด!
ทำไมกันวะ?!
ไคโดเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่า ช่องว่างระหว่างตัวเองกับโรน... ต่างกันที่ดวงชะตา
พอ'ร่างสัตว์หาง'ออกมา คนส่วนใหญ่บนเรือก็เริ่มสนใจ
"สัตว์สาย... สายพันธุ์ปีศาจรึเปล่า?"
หลินหลินจ้องโรนในร่างสัตว์หาง ทายอย่างสนใจ
"ดูท่า... ยังไงก็ดูทรงพลังอยู่ดีสินะ?" ชางเบรดที่ยืนข้างหลินหลิน พูดเสริม
"หม่า หม่า หม่า หม่า!" หลินหลินหัวเราะอย่างเบาสบาย "แค่สู้ด้วยพื้นฐาน实力 ไคโดก็เสียเปรียบไปแล้ว ทีนี้... เกรงว่าเขาจะต้องเจ็บตัวหนักหน่อยแล้วล่ะ"
"ฮ่า ๆ ๆ" สตูซีเอามือปิดปากหัวเราะเบา ๆ สายตาอ่อนหวาน "คิดว่าร็อกส์เก็บขยะกลับมาเสียอีก... ไม่คิดว่าจะมีหักมุมด้วยนะ? ว่าไหม นิวเกต"