บทที่ 48 ขอแค่ตัวเองใช้ชีวิตให้ดีก็พอ
เจียงเหวินเยว่ตัวเล็ก ขาก็สั้น วันนี้ทำงานที่ได้รับมอบหมายเสร็จแล้วจึงไม่รีบร้อน ค่อย ๆ เดินย้อนกลับไปตามทางเดิม
ระหว่างทาง นางมองป้ายเอวในมืออย่างยินดี
เห็นได้ชัดว่าป้ายนี้เพิ่งทำขึ้นจากไม้หอมดำชั้นดี เคลือบด้วยน้ำมันเงา ด้านหน้าสลักอักษร «เซี่ย» ไว้อย่างประณีต แสดงว่าเป็นป้ายของจวนเซี่ย ส่วนด้านหลังสลักคำว่า «อวี้ฮวา» หมายถึงป้ายเอวของเรือนอวี้ฮวา
ทั่วทั้งป้ายเอวสลักลวดลายไว้ แต่ไม่ฉูดฉาด เมื่อถือไว้ในมือก็รู้สึกได้ถึงน้ำหนักที่แน่นขรึมและสง่างาม
ช่างเข้ากับภาพลักษณ์โดยรวมของจวนเซี่ยเสียจริง
เจียงเหวินเยว่ไม่ได้ดีใจเพราะป้ายนี้ นางเพียงรู้สึกว่ากว่าจะมาถึงวันนี้ไม่ง่ายเลย เผลอประเดี๋ยวเดียวก็เข้าจวนมาเกือบ 4 เดือนแล้ว ในที่สุดนางก็มีโอกาสออกจากจวนเสียที
นางกำป้ายเอวไว้แน่น ปลายนิ้วซีดขาว ราวกับกำลังคว้าความหวังที่จะได้พบครอบครัวอีกครั้งซึ่งกว่าจะได้มาก็แสนยาก
พรุ่งนี้...พรุ่งนี้นางก็จะได้ออกจากจวนเซี่ย ไปหาท่านพ่อท่านแม่แล้ว!
เจียงเหวินเยว่กลั้นรอยยิ้มบนใบหน้าไว้ไม่อยู่ จึงเร่งฝีเท้าเดินเลียบลำธารชินฟางกลับไปอย่างรวดเร็ว แต่นางไม่ได้กลับเรือนทันที หากมุ่งหน้าไปยังป่าแอปริคอตด้านหลังเรือน
อากาศหนาวขึ้นทุกที ใบไม้ในป่าแอปริคอตร่วงหมดแล้ว เหลือเพียงกิ่งไม้โล่งเตียน
ยามค่ำคืนมองดูแล้วทั้งวังเวงและน่ากลัวอยู่บ้าง
แต่ตอนนี้ใจของเจียงเหวินเยว่ร้อนรุ่มด้วยความตื่นเต้นจนไม่สนใจเรื่องเหล่านี้ นางเดินลึกเข้าไปในป่าอย่างคล่องแคล่ว พอถึงหลังโขดหินที่จัดวางซ้อนกันเพื่อบังลม ก็เห็นแสงเทียนอุ่น ๆ ส่องออกมา
สี่เชวี่ยกับซิ่วเยว่มาถึงแล้ว เทียนเล่มสั้นปักอยู่บนก้อนหิน ทั้งสองนั่งยอง ๆ ชิดกัน มือถือกิ่งไม้ที่เก็บมา กำลังขีดเขียนบนพื้นพลางกระซิบคุยกัน ทบทวนสิ่งที่เจียงเหวินเยว่สอนเมื่อวาน