เจียงเหวินเยว่รู้ดีอยู่ในใจว่า หนังสือเบ็ดเตล็ดที่เรียกว่า “ไม่เหมาะสมและผิดระเบียบ” นั้น หมายถึงนิยายรักที่แพร่หลายในหมู่ชาวบ้าน
หนังสือต้องห้ามที่มีเนื้อหาล่อแหลมเช่นนั้น ย่อมไม่มีทางผ่านประตูจวนเซี่ยเข้ามาได้ ยิ่งไม่มีทางส่งไปถึงเรือนของคุณหนู แต่หนังสือบางเล่มภายนอกดูเรียบร้อย ทว่าแฝงเนื้อหาไม่เหมาะสมเอาไว้ หากคนตรวจสอบไม่ละเอียด ก็อาจส่งเข้ามาผิดพลาดได้
จึงจำเป็นต้องให้สาวใช้หรือแม่นมที่รู้หนังสือและเข้าใจกฎระเบียบตรวจสอบซ้ำอีกครั้ง เพื่อไม่ให้หนังสือไม่ดีเข้าตาคุณหนูและทำให้นิสัยใจคอเสียไป
เจียงเหวินเยว่รับคำอย่างว่าง่าย แต่ในใจกลับอดนึกถึงละครย้อนยุคหลายเรื่องจากชาติก่อนไม่ได้
ในเรือนหลังของตระกูลผู้ดีชั้นสูง คุณหนูทั้งหลายมักนัดพบชายอื่นเป็นการส่วนตัว แถมยังมีเรื่องลักลอบได้เสียกันโดยไม่คิดหน้าคิดหลังอีกด้วย...
แต่เมื่ออยู่ในเรือนลึกของตระกูลใหญ่ยุคโบราณ เรื่องเช่นนี้ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว ทว่าก็พบเห็นได้ยากยิ่ง
โดยเฉพาะคุณหนูห้าซึ่งเป็นบุตรสาวสายตรงของจวนกั๋วกง เติบโตมาอย่างสูงส่งมีเกียรติ ได้รับการอบรมแบบกุลสตรีอย่างถูกต้องตามขนบ ตั้งแต่เล็กก็มีสาวใช้และบ่าวไพร่คอยอยู่ข้างกายตลอดเวลา แทบไม่คลาดสายตา จึงไม่มีโอกาสพบชายอื่นเลย
เหวินฉานกำชับรายละเอียดเพิ่มเติมอีกหลายข้อ ครั้นสี่สาวใช้ชั้นผู้น้อยอย่างสี่เอ๋อร์มาถึง นางก็จัดแบ่งงานเช็ดล้างและทำความสะอาดประจำวันให้พวกนาง ก่อนพาไปยังห้องเล่นหมากล้อมกับห้องบรรเลงพิณ
“ปกติคุณหนูไม่ได้ฝึกพิณบ่อยนัก แต่ไม่ว่าจะฝึกหรือไม่ พิณโบราณสามตัวนี้ก็ต้องดูแลรักษาให้ดีอยู่เสมอ”
เหวินฉานบอกเจียงเหวินเยว่กับสาวใช้อีกสี่คนว่า “การดูแลพิณโบราณ สิ่งที่ต้องระวังที่สุดคือความเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิและความชื้น ห้ามตากแดดจัดหรือโดนน้ำ ห้ามวางใกล้แหล่งไฟ ทุกวันต้องใช้ผ้าไหมเนื้อนุ่มเช็ดหน้าพิณกับสายพิณเบา ๆ หากเป็นช่วงเดือนที่อากาศแห้ง ยังต้องใช้ขี้ผึ้งชนิดพิเศษบำรุง โดยหลีกเลี่ยงส่วนที่ประดับมุกไว้ ทาบาง ๆ ให้ทั่ว แล้วใช้ผ้านุ่มเช็ดอีกครั้ง รอให้ขี้ผึ้งซึมซาบจึงค่อยวางกลับบนชั้น จากนั้นคลุมด้วยผ้าไหม”