คนตาดีย่อมมองออกว่า คุณหนูห้าชอบอ่านหนังสือ สาวใช้ที่อ่านออกเขียนได้จึงได้เปรียบในเรือนอวี้ฮวาเป็นทุนเดิม
เป่าหลัว ฉี่เยว่ เหวินฉาน และเหวินซิ่ง ล้วนอ่านออกเขียนได้
สาวใช้ตัวเล็ก ๆ ชั้นล่างอย่างพวกนาง หากคิดจะไต่เต้าขึ้นไป ก็จำเป็นต้องหัดอ่านหนังสือให้มากขึ้นสักหน่อย คนที่อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ย่อมเอาใจเจ้านายไม่สำเร็จ
แต่ฐานะของพวกนางต่ำต้อยเกินไป ในจวนนี้สาวใช้ที่อ่านออกเขียนได้คนไหนบ้างไม่สูงส่งกว่าพวกนางหลายขั้น? ต่อให้คิดประจบก็ยังไม่มีโอกาสเข้าถึง
ในบรรดาสาวใช้น้อยกว่าห้าสิบคนที่เรียนกฎระเบียบด้วยกัน มีเพียงเจียงเหวินเยว่คนเดียวที่อ่านออกเขียนได้ แถมยังบังเอิญถูกจัดให้อยู่เรือนเดียวกับพวกนาง ทำงานในที่เดียวกัน โอกาสหาได้ยากถึงเพียงนี้เชียว!
กลับถูกคำพูดพล่อย ๆ ของชุนเยี่ยนทำให้หลุดลอยไปเสียเปล่า!
ไฉ่เหอโกรธจนแทบขาดใจ
สาวใช้ตัวน้อยทั้งสี่อยู่ระดับเดียวกัน ไม่ว่าลับหลังจะสนิทกันแค่ไหน อย่างน้อยต่อหน้าคนอื่นก็ถือว่าเป็นพวกเดียวกัน
ชุนเยี่ยนเผลอล่วงเกินคนเข้า ก็ย่อมพาลทำให้พวกนางเดือดร้อนไปด้วย ไฉ่เหอจึงพูดสิ่งที่เตรียมไว้ในใจไม่ได้แล้ว
สี่เอ๋อร์กับชุนเยี่ยนไม่ทันนึกถึงเรื่องนี้ พอได้ยินก็อดชะงักไปไม่ได้
สี่เอ๋อร์ถามอย่างประหลาดใจว่า “เจ้าคิดจะเรียนอ่านเขียนกับเหวินเยว่จริง ๆ หรือ!” บนใบหน้าฉายแววลังเลปนหวั่นไหวเล็กน้อย “นี่เป็นข้อได้เปรียบของนาง นางจะยอมสอนพวกเราหรือ?”
พวกนางต่างจากสาวใช้ที่เกิดและเติบโตในจวนอย่างเหวินฉาน ซึ่งอายุมากกว่าหลายปี
สาวใช้น้อยอย่างพวกนางอายุไล่เลี่ยกันและถูกคัดเลือกเข้ามาในเรือนพร้อมกัน จึงต้องแข่งขันกันเอง