เธอก้มหน้าลงในองศาที่พอดิบพอดี เผยให้เห็นลำคอเรียวระหงอันบอบบาง ขณะเดียวกันแสงเงาก็ทอดลงบนใบหน้าจนดูมืดมัว มองไม่เห็นสีหน้า
“ใต้เท้าชมเกินไปแล้ว บ่าว...บ่าวเพียงตั้งใจปรนนิบัติฝ่าบาทเท่านั้น”
น้ำเสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือจาง ๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น ราวกับลูกกวางน้อยที่กำลังตื่นกลัว ทุกถ้อยคำเผยให้เห็นความต่ำต้อยและหวาดหวั่น
แต่ในชั่วขณะที่เธอก้มหน้า แววตากลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย
มันเป็นดั่งทะเลสาบลึกไร้ก้นบึ้ง นิ่งสงบไร้ระลอก แต่สะท้อนภาพภูตผีปีศาจได้ทุกตน เธอกำลังพินิจและประเมินศัตรูตรงหน้า
อาจารย์หวังก็สังเกตเห็นเช่นกัน
เด็กสาวคนนี้ไม่ได้ถูกออร่าของเขาข่มจนเสียขวัญ ตรงกันข้าม เธอเป็นเหมือนคันธนูที่ขึ้นสายจนตึง ดูราวกับหยุดนิ่ง ทว่าภายในกลับแฝงพลังมหาศาลเอาไว้
เขาเสริมบทพูดขึ้นมาด้นสดหนึ่งประโยค แล้วก้าวเข้าหาอีกหนึ่งก้าว น้ำเสียงทุ้มต่ำกว่าเดิม “เงยหน้าขึ้น ให้ข้าดูหน่อย”
นี่ไม่มีอยู่ในบท
ผู้ช่วยผู้กำกับใจเต้นไปอยู่ที่คอหอย
ร่างของซื่อฝูกวงสั่นหนักกว่าเดิมเล็กน้อย เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่งามชุ่มฉ่ำมองไปยังไท่ฟู่ เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสับสน ราวกับวินาทีต่อมาก็จะร้องไห้ออกมา
แต่แสงเย็นเยียบที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในดวงตากลับวูบไหวเพียงชั่วครู่ ดุจดาวน้ำแข็ง
อาจารย์หวังสบตากับเธออยู่สามวินาที ก่อนใจจะสะท้านวูบ
นี่น่ะหรือมือใหม่? ชัด ๆ ว่าเป็นตัวประหลาดชัด ๆ!
เธอถ่ายทอดบทบาทที่ภายนอกดูอ่อนแอ แต่ภายในหนักแน่นให้มีชีวิตขึ้นมาได้!