พอเห็นกู้สี่ซีหันมามอง ดวงตาของเด็กสาวก็ยิ่งเป็นประกาย เธอโบกมือแรงขึ้นกว่าเดิม
กู้สี่ซีงุนงงเล็กน้อย จึงยกนิ้วชี้ขึ้นมาชี้จมูกตัวเองอย่างไม่แน่ใจ
เรียกฉันเหรอ?
“แชะ—”
เสียงชัตเตอร์เบา ๆ ดังขึ้น
เด็กสาวคนนั้น หรือก็คือเฉียวเฉียว เห็นท่าทางงุนงงเล็ก ๆ ของกู้สี่ซีที่ชี้ตัวเองแล้ว หัวใจก็เต้นสะดุดไปจังหวะหนึ่ง
ใช่เลย! ต้องเป็นแบบนี้แหละ!
ในเลนส์กล้อง เด็กสาวยืนอยู่ตรงรอยต่อระหว่างแสงกับเงา เสื้อผ้าเรียบง่ายทั้งตัว แต่ก็ไม่อาจบดบังใบหน้าที่งดงามจนทำให้ผู้คนลุ่มหลงได้
แสงยามเย็นช่วยขับให้ความงามอันคมคายของเธอดูนุ่มนวลลง ดวงตาจิ้งจอกคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเพราะความสงสัย ดูทั้งเย้ายวนและไร้เดียงสา ราวกับลูกจิ้งจอกตัวน้อยที่เพิ่งลงจากเขาเป็นครั้งแรก และรู้สึกแปลกใหม่กับทุกสิ่งบนโลกมนุษย์
สุดยอดไปเลย!
เฉียวเฉียวอดกลั้นความอยากกระโดดอยู่กับที่สักสามร้อยรอบไว้เต็มที่ ก่อนจะพยักหน้าแรง ๆ ให้กู้สี่ซี แล้วขยับปากบอกว่า “ใช่! เธอนั่นแหละ!”
กู้สี่ซีเดินเข้าไปหาอย่างเชื่องช้า ในใจยังอดสงสัยไม่ได้
“สวัสดีคะ ขอถามหน่อยว่าเรียกฉันอยู่หรือเปล่า?” กู้สี่ซีหยุดตรงหน้าเด็กสาวแล้วถามอย่างสุภาพ
“ใช่ค่ะ ใช่ค่ะ!” เฉียวเฉียวตื่นเต้นจนแก้มแดง พูดจาติดขัดเล็กน้อย “ฉะ...ฉันชื่อเฉียวเฉียว เป็นแฟนคลับของคุณค่ะ!”
แฟนคลับ?
กู้สี่ซีงงไปเลย แม้ช่วงหลายวันที่ผ่านมา จำนวนผู้ติดตามเวยป๋อของเธอจะเพิ่มขึ้นมากเพราะกระแสค้นหายอดนิยมก่อนหน้านี้ แต่เธอก็นึกว่าเป็นบัญชีปลอมกันหมด