“พี่จิน! ยังมีแบรนด์สกินแคร์ระดับนานาชาติที่มีชื่อเสียงอีกแบรนด์ บอกว่าพอเห็นผลงานของนิตยสารฉบับนี้แล้ว ก็อยากเซ็นสัญญากับคุณกู้สี่ซีให้เป็นพรีเซนเตอร์ประจำภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก!”
จินฝานซงเอนหลังพิงเก้าอี้ผู้บริหาร สีหน้าเรียบเฉย ทว่าจังหวะที่นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ กลับเผยให้เห็นความรู้สึกในใจขณะนี้
เขาคาดการณ์ไว้ตั้งนานแล้วว่าแฟนคลับของกู้สี่ซีไม่ธรรมดา แต่ก็ไม่คิดว่าพวกเธอจะจัดการเรื่องนี้ได้สวยงามและเด็ดขาดถึงขนาดนี้
นี่ไม่ใช่แค่การทุ่มเงินธรรมดา แต่เป็นสงครามทางธุรกิจที่วางแผนมาอย่างดี
พวกเธอใช้ข้อมูลที่เห็นได้ชัดที่สุดประกาศให้ตลาดทั้งหมดรู้ถึงมูลค่าทางการค้าของกู้สี่ซี
“ปัดงานที่ไม่สำคัญทิ้งไปให้หมด” ในที่สุดจินฝานซงก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงหนักแน่น “คัดดูให้ดี จัดการเฉพาะข้อเสนอจากแบรนด์ระดับแถวหน้าและแบรนด์ที่คนทั่วไปรู้จักมาให้ฉัน จำไว้ ตอนนี้เราไม่ใช่ฝ่ายที่ไม่มีทางเลือกแล้ว ถึงตาเราเลือกบ้าง”
เสี่ยวเถียนพยักหน้าแรง ๆ “เข้าใจแล้ว!”
รถตู้สำหรับทีมงานแล่นไปอย่างสม่ำเสมอท่ามกลางความมืด จื้อเกอจับพวงมาลัยด้วยสองมือ ภายในรถมีเพียงเสียงยางบดไปบนถนนลาดยาง
กู้สี่ซีเอนหลังพิงเบาะหนังแท้แถวหลัง ก่อนจะหันมองออกไปนอกหน้าต่าง
เมื่อวานซืนกู้เจ๋อเพิ่งฟอกไตเสร็จ ร่างกายซูบผอมจนแทบจำไม่ได้ พ่อแม่คอยวุ่นวายอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย กู้สี่ซีเป็นห่วงจนวางใจไม่ลง จึงขอลากลับบ้านไป
ที่สำคัญ เธอแทบจะถ่ายผ่านตั้งแต่เทคแรก อีกทั้งฉากที่เกี่ยวกับเธอก็ถ่ายไปเกือบหมดแล้ว ผู้กำกับถึงได้ยอมปล่อยเธอกลับง่าย ๆ
ตอนนี้ความคืบหน้าทางกองถ่ายก็ใกล้เสร็จแล้ว ต่อจากนี้ยังมีงานพรีเซนเตอร์อีก เธอไม่มีทางเลือก นอกจากกลับไปทำงานต่อ