“จ้าวเก้า?”
ซูถานชะงักไม้เท้า ดวงตาคู่เฒ่าเบิกกว้างจนแทบหลุดเบ้า
เขาหันไปมองประตูปิดสนิทของห้องบรรพบุรุษ ก่อนจะหันกลับมาจ้องคนใช้หนุ่ม พยายามจะเค้นความจริงออกจากปากของมัน
“เจ้าอ้วนนี่มามีธุระอะไร? มาดูความตลกของตระกูลสุงั้นรึ?”
“ฝ่าบาทเก้าตรัสว่า เสด็จมาพบนายท่านและคุณหนูใหญ่ และกล่าวว่ามีพระบรมราชโองการ”
ซูถานขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงดังกรอด
“มันจะมีราชโองการบ้าอะไร รอไปก่อน!”
พูดจบ ซูถานก็รู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง
ถ้าเจ้าหมอนี่ถือราชโองการของฮ่องเต้มาจริงล่ะ?
หากฝ่าบาทมีคำตัดสินในเรื่องนี้แล้ว แต่อวี้หลิงไม่ฟัง เสียโอกาสไปก็จะแย่เอา
เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับบานประตูห้องบรรพบุรุษ แล้วเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“อวี้หลิง จ้าวเก้ามาแล้ว”
ในห้องไม่มีเสียงตอบรับ
“ไม่ว่าจะอย่างไร ขอแค่ฟังว่ามันจะพูดอะไรก่อน”
ซูถานผ่อนน้ำเสียงลง “ถ้ามีราชโองการมาล่ะ? ฝ่าบาทคงไม่เมินเฉยต่อเรื่องของตระกูลสุเราหรอก เจ้าจะจากไปแบบนี้ ปู่จะอยู่ยังไงไหว?”
พูดจบ ในห้องบรรพบุรุษก็เงียบไปชั่วครู่ใหญ่
“ได้”
เสียงของซูอวี้หลิงดังลอดออกมาจากซอกประตู
ซูถานรู้สึกเหมือนพลังถูกสูบออกจากร่าง บ่าทั้งสองข้างทรุดลงในทันใด ต้องใช้ไม้เท้าค้ำยันพื้นไว้จึงจะยืนมั่น
หญิงสาวหลายคนเบื้องหลังก็อ่อนแรงตามไปด้วย จ้าวซื่อพิงกรอบประตูเช็ดน้ำตา ส่วนหลี่ซือหมอบอยู่กับพื้นพึมพำขอพรพระอยู่ไม่หยุด
“อวี้หลิง รีบเปิดประตูสิ” ซูถานสั่งการ
ไม่นาน ประตูไม้เหล็กก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเปิดออกโดยฝีมือของซูอวี้หลิง
หลังจากนั้นนางก็ดึงผ้าขาดออกจากคาน พับสองทบวางบนโต๊ะบูชา แล้วเดินออกไปด้านนอก
สีหน้าไร้อารมณ์ ดวงตาก็ไม่แดงก่ำ ราวกับคนที่คิดจะผูกคอตายเมื่อครู่ไม่ใช่นางเลย