ฉันชื่อซ่งจินเหอ
ปีนี้อายุ 24 ปี
ตอนเย็น ระหว่างทางไปสถานีรถไฟใต้ดินหลังเลิกงาน ฉันก็เจอเรื่องดี ๆ เข้า
แล้ว.....ฉันก็ทะลุมิติไปยังโลกคู่ขนานใบหนึ่ง
ความทรงจำบอกฉันว่า ฉันเป็นเด็กกำพร้าที่เพิ่งเรียนจบ ตอนนี้เพิ่งเลิกงานพาร์ตไทม์ กำลังหิ้วกระเป๋าผ้าใบเตรียมกลับบ้าน
วิ่งวุ่นมาทั้งวัน ฉันรู้สึกหิวมาก
ฉันเปิดโทรศัพท์ที่หน้าจอมีรอยร้าว แล้วไล่ดูทั้งแอปแชตและแอปธนาคารบนมือถือ
“2,325 หยวน?”
ซ่งจินเหอเบิกตากว้าง
เธอเงียบไปสามวินาที
จากนั้นก็หันไปที่รถเข็นริมถนน จ่ายเงิน 12 หยวนสั่งข้าวผัดไข่หนึ่งจาน
ตอนที่เธอตัดสินใจยอมรับชะตากรรม คิดจะใช้ข้อได้เปรียบจากประสบการณ์ทำงานสองปีที่สั่งสมมาจากชาติก่อน แล้วใช้ชีวิตให้ดี
เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
ท้องฟ้ามืดลง แตกร้าว และปรากฏเป็นจอขนาดใหญ่สีดำสนิท
ทันใดนั้น
เสียงกรีดร้องตื่นตระหนกก็ดังขึ้นทั่วทุกตรอกซอกซอย
“มนุษย์ต่างดาวบุกเหรอ? มนุษย์ต่างดาวโดนน้ำร้อนลวกก้นมาหรือไง?”
“ข้างบนมีตัวหนังสือด้วยเหรอ?”
“เกมลงมารุกรานดาวน้ำเงินเหรอ?”
“โอ้พระเจ้า!”
ทุกคนแตกตื่น แต่ก็ยังคอยเงยหน้ามองท้องฟ้าที่แปรเปลี่ยนไปเป็นระยะ
วินาทีถัดมา
เสียงกลไกเย็นเยียบก็ดังก้องเข้าไปในหัวของทุกคน
【ติ๊ง——】
【เกมไร้ขอบเขต เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ】
【เริ่มการทดสอบคัดกรองครั้งแรก จะสุ่มเลือกมนุษย์ 100,000 คนจากทั่วโลกเข้าร่วมการทดสอบเกมรอบแรก】
【ตายในเกม คือ ตายในความเป็นจริง】
【ขอให้ผู้เล่นทุกท่านสนุกกับเกม】
หนึ่งแสนคนเหรอ?
อาจไม่สุ่มโดนเธอก็ได้
แต่เธอเป็นคนทะลุมิตินะ! ถ้าเกิดขึ้นมาล่ะ?
ซ่งจินเหอสะพายกระเป๋าผ้าใบบนโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว แล้วรีบกวาดข้าวผัดไข่เข้าปาก
ตอนที่เธอกลืนข้าวผัดไข่ลงไป เสียงกลไกนั้นก็ดังขึ้นในหัวของเธอ
【สุ่มเลือกเสร็จสิ้น】
【ยินดีด้วย ผู้เล่น “ซ่งจินเหอ” แห่งดาว EC20260801 ได้รับสิทธิ์เข้าร่วมการทดสอบ และกลายเป็นผู้เล่นเกมรอบแรก】
【ชื่อด่านเกม: รอดชีวิตกลางป่า】
【ภารกิจด่าน: เอาชีวิตรอด 30 วัน】
【นับถอยหลังเริ่มเกม: 10....9...8....】
ซ่งจินเหอกลืนน้ำลาย มองคนรอบข้างแวบหนึ่ง แล้วรีบลงมือทันที
มือซ้ายของเธอคว้าข้าวผัดไข่ครึ่งจานที่เหลือบนโต๊ะ ส่วนมือขวาจับเก้าอี้พับใต้ก้นไว้แน่น ต้นขาแนบชิดกับใต้โต๊ะเตี้ย
【นับถอยหลังเริ่มเกม: 0】
ซ่งจินเหอมองเห็นความมืดตรงหน้า เมืองสมัยใหม่หายไป เหลือเพียงป่าดงดิบดั้งเดิมอยู่ตรงหน้า
“สุ่มโดนฉันจริง ๆ เหรอ? ฉันนึกว่าหูแว่วไปเองเสียอีก”
“เกมนี้ไม่มีจับฉลากสำหรับมือใหม่เหรอ?”
“ตะหลิวในมือฉันติดเข้ามาในเกมด้วยเหรอ?”
“ไม่มีทักษะพรสวรรค์ก็ยังพอว่า แต่กระทั่งหน้าสถานะส่วนตัวยังไม่มี เกมนี้จะเอาเปรียบกันเกินไปแล้วนะ”
ผู้คนที่เพิ่งมาถึงต่างพูดคุยกันเสียงดังเซ็งแซ่
ซ่งจินเหอสะพายกระเป๋าผ้าใบ หิ้วเก้าอี้พับกับข้าวผัดไข่ครึ่งจาน แล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ
50 คน
เธอค่อย ๆ ขยับตำแหน่งของตัวเอง และเพิ่งจะแทรกเข้าไปอยู่กลางฝูงชน
ชายวัยกลางคนผมสั้นเกรียนในเครื่องแบบตำรวจก็เดินออกมายืน
“ทุกคนเงียบก่อน ผมชื่อจ้าวหยง เป็นตำรวจจากมหานครจิง”
สิ้นเสียง
ทุกคนก็เงียบลงชั่วคราว
จ้าวหยงพูดเสียงดังต่อว่า
“เกมไร้ขอบเขตบอกแล้วว่าธีมของด่านนี้คือรอดชีวิตกลางป่า ไม่มีทักษะพรสวรรค์ ไม่มีเสบียง นี่เป็นผลเสียต่อพวกเรามาก
เราต้องรีบสำรวจสภาพแวดล้อมรอบ ๆ หาเสบียงและที่พักค้างคืน ผมเสนอให้พวกเรารวมกลุ่มกัน พยายามไปด้วยกัน และทำภารกิจด่านนี้ให้สำเร็จ”
“ผมเห็นด้วยกับที่ท่านตำรวจจ้าวพูดครับ”
มีคนในฝูงชนขานรับทันที
เมื่อเห็นเช่นนั้น จ้าวหยงก็ดึงชายร่างกำยำคนหนึ่งมาด้วย แล้วเลือกทิศทางหนึ่งก่อนก้าวนำไป
ทุกคนเลือกเดินตามไป
ไม่มีทักษะพรสวรรค์หรือพลังพิเศษ ไม่มีใครกล้าเสี่ยง การเคลื่อนไหวเป็นกลุ่มคือทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้
ซ่งจินเหอก็ปะปนอยู่ในฝูงชน คอยสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างระมัดระวัง
ป่าทึบลึกสุดสายตา ร่มเงาของต้นไม้บดบังจนบรรยากาศมืดสลัว พื้นดินปกคลุมด้วยใบไม้ร่วงและกิ่งไม้แห้ง
อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นดินและหญ้า เสียงร้องคำรามของสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จักดังมาจากที่ไกล ๆ บนพื้นยังมีแมลงคลานอยู่ด้วย
ที่นี่มีระบบนิเวศที่สมบูรณ์
ดังนั้น.....น่าจะมีหมี หมาป่า งูหรือเปล่า? ต่อให้ไม่มี เกมก็คงปล่อยพวกมันออกมาใช่ไหม?
ซ่งจินเหอใช้ถุงพลาสติกมัดข้าวผัดไข่แล้วใส่ลงในกระเป๋าผ้าใบ
เธอถือเก้าอี้พับ เตรียมจะหาใครสักคนเดินไปด้วย ทันใดนั้นก็มีเสียง “เอี๊ยด” ดังขึ้นใต้เท้า
เสียงแบบนี้ฟังดูคล้ายเสียงพลาสติกถูกเหยียบจนแบน
เธอย่อตัวลงทันที ใช้เก้าอี้พับเขี่ยใบไม้ที่ร่วงอยู่ให้พ้นทาง
มีขนมปังหนึ่งถุงกับแครกเกอร์อัดแท่งห่อพลาสติกหนึ่งชิ้น
ของพวกนี้ไม่ควรมาอยู่ในป่า
เกมปล่อยเสบียงลงมา!
ซ่งจินเหอเก็บแครกเกอร์อัดแท่งใส่กระเป๋า หยิบกิ่งไม้แห้งกับขนมปังที่ส่งเสียงดังขึ้นมา แล้วรีบวิ่งไปหากลุ่มของจ้าวหยง
“สาวน้อย......”
จ้าวหยงกวาดตามองกิ่งไม้แห้ง ดวงตาพลันเป็นประกาย
“คุณก็เจอเสบียงเหมือนกันเหรอ?”
“ใช่ค่ะ ขนมปังนี่ฉันขุดเจอใต้กองใบไม้”
ซ่งจินเหอมีสีหน้าจริงจัง
“ฉันคิดว่าควรมาแจ้งท่านตำรวจจ้าวไว้ ให้ทุกคนระวังดูพื้นใต้เท้ากันมากขึ้นค่ะ”
“สาวน้อย ทำได้ดีมาก”
จ้าวหยงเอ่ยชม ก่อนจะละสายตาจากขนมปังชิ้นนั้น
ในเวลานั้นเอง มีคนสองคนกลับมาอีก
“ท่านตำรวจจ้าว พี่ชายกับผมเจอผ้าใบกันน้ำมาม้วนหนึ่ง แล้วก็เจอแหล่งน้ำด้วยครับ”
คนนั้นชี้ไปทางหนึ่ง
“เดินตรงไปจากตรงนี้อีกไม่ไกลก็จะเจอทะเลสาบ รอบ ๆ ยังมีพื้นที่ค่อนข้างโล่งและราบเรียบด้วยครับ”
ข่าวนี้ดีไม่ดีปะปนกัน
บางคนคิดว่าเกมวางพวกเขาไว้ข้างทะเลสาบ ก็เท่ากับมอบของขวัญให้มือใหม่เพื่อให้สร้างที่หลบภัย
อีกส่วนหนึ่งคิดว่ารอบทะเลสาบอาจมีสัตว์ป่า จึงไม่อยากไป
ทุกคนปรึกษาหารือกันอยู่นาน ภายใต้การผลักดันของจ้าวหยง ในที่สุดก็ลงคะแนนเลือกไปตั้งค่ายในป่าใกล้ทะเลสาบ
คน 50 คนช่วยกันสร้างค่ายได้รวดเร็วมาก
บางคนมีไฟแช็กอยู่ในกระเป๋า พอเก็บฟืนได้ก็จุดไฟขึ้นมา
บางคนกำลังซื้อของตอนที่ถูกพามา มือจึงถือปลามาหนึ่งตัว รวมถึงชามและตะเกียบด้วย
บางคนกำลังล้างของอยู่ มือจึงถือกะละมังมาด้วย
ซ่งจินเหอสละข้าวผัดไข่ครึ่งจานที่เหลือให้ส่วนรวมโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
วันแรกของการเอาชีวิตรอด
ไม่มีคนประหลาดโผล่มา ทุกคนต่างกำลังปรับตัวและสังเกตการณ์ พยายามเก็บเสบียงกับเรี่ยวแรงของตัวเองไว้ให้มากที่สุด
ซ่งจินเหอต่อแถว รับอาหารเละ ๆ ที่ทำจากปลา ข้าวผัดไข่ และแครกเกอร์อัดแท่ง ซึ่งต้มรวมกันในกะละมังสเตนเลส โดยใช้ชามใบไม้ที่ป้าในกลุ่มยืนยันแล้วว่าไม่มีพิษ
ของแบบนี้กินยากจริง ๆ
เธอนั่งบนเก้าอี้พับตัวเล็ก แล้วฉวยโอกาสทบทวนเสบียงในกระเป๋าผ้าใบ
โทรศัพท์มือถือหนึ่งเครื่อง ที่ชาร์จหนึ่งอัน กระดาษที่ฉีกมาจากม้วนกระดาษชำระกองใหญ่ และแก้วพลาสติกที่มีน้ำเหลือครึ่งแก้ว
เสื้อแขนสั้นสีขาว กางเกงวอร์มขายาวสีดำ และรองเท้ากีฬา คือเสื้อผ้าที่เธอสวมอยู่
เจ้าของร้านข้าวผัดไข่ให้เธอยืมเก้าอี้พับตัวเล็กมาหนึ่งตัว
หลังเข้าเกม เธอเก็บหินแหลมคมที่ใช้เป็นอาวุธได้มาสองก้อน กับแครกเกอร์อัดแท่งหนึ่งชิ้น
ขนมปังชิ้นเล็กอีกหนึ่งชิ้นที่วางแผนจะมอบให้ส่วนรวม แต่ยังไม่ได้ส่งมอบ
ขณะที่ซ่งจินเหอทบทวนสิ่งของ เธอก็ฝังชามใบไม้ในมือลงดิน แล้วจอหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
【ติดอยู่ในป่า สิบสองราศี จงเลือกเตียงนอนประจำตัวสำหรับค้างคืน】
【ราศีพฤษภ: เตียงบาแก็ต】