เสียงโครมครามนั่นเป็นแค่การหลอกตาเฒ่าของหลินหว่านหนิง ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์ทำกับข้าวหรอก ในมิติยังมีสมบัติรอให้ไปค้นอีกมากมาย ไม่นานนัก บะหมี่เกี๊ยวน้ำสองชามก็ถูกยกออกมา แถมไข่ต้มให้อีกคนละฟอง เพอร์เฟกต์ สมบูรณ์แบบ...
หลินเจิ้นซานมองอาหารตรงหน้า ในใจสับสน นี่มันมือเทพหรือไง ถึงได้เร็วขนาดนี้ ยัยหนูนี่คิดว่าเขาโง่รึไง?
เห็นสีหน้าเขา หลินหว่านหนิงก็ไม่ยอม “เฮ้ ๆ ๆ พอได้แล้วนะ ฉันพยายามเต็มที่แล้ว ถ้าเธอกล้าเอาเรื่องกับฉันล่ะก็ ฉันมีวิธีปั่นหัวเธออีกเพียบ!”
หลินเจิ้นซานทำเสียงฮึในลำคอ หยิบช้อนตักเกี๊ยวกิน รสชาติอร่อยที่ไม่ได้สัมผัสมานานระเบิดในปาก เขาพอใจจนรีบซดน้ำซุปอีกคำ
หลินหว่านหนิงถามอย่างกวน ๆ “อร่อยไหมล่ะ ฉันบอกเลยนะ ถ้ามีเวลาเมื่อไหร่ ฉันจะลงมือทำให้กินเอง แหวะ ไม่ใช่สิ ฉันจะประณีตกว่านี้ให้กินอีก อร่อยกว่านี้อีก!”
หัวใจดวงน้อยเต้นระทึก ทำไมปากมันพล่อยง่ายจัง! รีบกินเกี๊ยวซะหน่อย บำรุงสมอง!
หลินเจิ้นซานถลึงตาใส่เธอ “ข้าวอร่อยขนาดนี้ยังปิดปากเธอไม่ได้อีกเรอะ?”
หลินหว่านหนิงเชิดใส่ ไม่สนใจคนแก่ ขืนไปถือสา เธอเป็นเด็กกตัญญูจะตาย!
กินข้าวเช้าเสร็จก็บิดขี้เกียจ เป็นอีกวันที่สดใส “เถ้าแก่ ไปนอนบนเตียงนะ ฉันจะรักษาให้ โรคนี้ต้องค่อยเป็นค่อยไป ตั้งใจว่าเราจะไปถึงชนบทแล้วค่อยหายดีนะ”