ดวงวิญญาณของเด็กสาวค่อย ๆ เลือนหายไป หลินหว่านหนิงได้เป็นอิสระ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ใจถึงได้พลุ่งพล่านด้วยความขื่นขม สะบัดอารมณ์อ่อนไหวทิ้งไป แล้วทิ้งตัวเข้าสู่ร่างกายที่ผอมแห้งนั่น
เพิ่งจะถอนหายใจโล่งอกที่ได้ความสบายเนื้อสบายตัวกลับคืนมา แต่ทันใดนั้นความทรงจำมหาศาลก็อัดแน่นในสมอง! ความปวดตึงขั้นรุนแรงทำให้เธอร้องลั่นออกมา "บัดซบ เจ็บจนยายจะตายอยู่แล้ว อ๊าาา!"
โชคดีที่ความเจ็บปวดแสนสาหัสแบบนี้ไม่ได้อยู่นาน เธอปาดเหงื่อบนหน้าผากด้วยแรงเฮือกสุดท้าย ไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ก็จมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างหมดสติ
ไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไร บ้านทรุดโทรมไร้แสงสว่าง หลินหว่านหนิงลืมตาขึ้น มองสภาพภายในบ้านด้วยสายตาที่ดีเยี่ยม ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งเพื่อเรียบเรียงข้อมูลในหัว
ฉิบหาย ดราม่า เนรคุณ ลงแขกบังคับให้ไปชนบท!!!!
ที่แท้เด็กสาวคนนี้ชื่อเดียวกับเธอ หลินหว่านหนิงเหมือนกัน เมื่อสิบห้าปีก่อนกลางดึก ถูกคนทิ้งไว้บนกองหิมะ ปู่หลินเจิ้นซานเก็บมาเลี้ยงดู
หลินเจิ้นซานเป็นนายทุนแดง ร่ำรวยมหาศาล แต่น่าเสียดายที่ภรรยา อวี๋ย่าเหวิน สุขภาพไม่แข็งแรงมาแต่กำเนิด ไม่มีบุตรตลอดชีวิต เพื่อให้มีลูกคอยดูแล จึงรับบุตรบุญธรรมของเพื่อนเก่าสองคน คนโตหลินจื้อตง คนรองหลินจื้อหนาน
นึกถึงตอนพวกเขายังเด็กที่สูญเสียพ่อแม่ไป เลี้ยงดูเหมือนลูกแท้ ๆ อบรมสั่งสอนอย่างดี ส่งเรียน ซื้อบ้าน แต่งงาน มีหลาน คนแก่ทั้งสองดูแลทุกอย่างไม่เคยขาด พูดจริง ๆ ก็คือเลี้ยงแบบลูกแท้ ๆ นั่นแหละ
ตอนที่เก็บหลินหว่านหนิงมาเลี้ยง ครอบครัวยังมีฐานะดี ไม่ได้ลำบากอะไรแค่เพิ่มปากอีกหนึ่งคน หลินจื้อตงและหลินจื้อหนานก็ไม่ได้คัดค้านอะไรมากมาย
หลินหว่านหนิงใช้ชีวิตอย่างมีความสุขจนอายุสิบขวบ จากนั้นพี่น้องตระกูลหลินที่เฝ้ารอโอกาสก็ลงมือ ช่วงชิงทรัพย์สินของคุณปู่ และบีบให้เขาส่งมอบสมบัติทั้งหมด
สมบัติก้อนนี้ใครฟังก็รู้ว่าคืออะไร แน่นอนว่าต้องเป็นของที่ซ่อนเอาไว้ อวี๋ย่าเหวินทนรับการทรยศของบุตรบุญธรรมไม่ไหว สิ้นลมจากไป หลินเจิ้นซานกับหลินหว่านหนิงถูกไล่ออกมาอยู่ในบ้านหลังคาแบนทรุดโทรมสองหลังนี้
อยู่มานานถึงห้าปี ในห้าปีนี้ หลินจื้อตงกับหลินจื้อหนานผลัดกันใช้สารพัดวิธีทรมานบีบคั้นท่านปู่หลิน แต่เขาก็ยืนกรานไม่ยอมปริปาก ว่าทรัพย์สินมอบให้ทางการไปหมดแล้ว ตอนนี้ไม่มีเหลือแม้แต่สตางค์แดงเดียว
ปีนี้หลินหว่านหนิงอายุสิบห้าปี เพราะขาดสารอาหารมานาน ตัวยังเล็กเหมือนเด็กสิบสองสิบสาม เธอเป็นเด็กเข้าใจดี อยู่เคียงข้างปู่มาตลอด
ลูกสาวเล็กของหลินจื้อตงปีนี้อายุสิบแปด จบมัธยมปลาย กำลังจะถูกส่งไปชนบท เลยปัดความคิดไปที่หลินหว่านหนิงแทน
หลินหว่านหนิงไม่ยอมแต่แรกแล้ว เธอไม่ได้กลัวความลำบากที่ต้องไปชนบท ความจริงชีวิตความเป็นอยู่ตอนนี้ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันนัก
เธอเป็นห่วงคุณปู่ จึงขัดคำสั่งของหลินจื้อตงเป็นครั้งแรก ดูสิ ก็แค่ผลักกันแล้วล้มหัวฟาดพื้น คลานกลับมานอนบนเตียง ไม่นานก็สิ้นใจ
เมื่อไล่เรียงสถานการณ์ตอนนี้ได้แล้ว หลินหว่านหนิงก็ถอนหายใจ เอาล่ะ เสี่ยวหว่านหนิง เธอไปอย่างสบายใจเถอะ เรื่องต่อจากนี้ยกให้ฉันเอง ก็แค่แก้แค้นน่ะหรือ เรื่องนี้ฉันถนัด
นึกในใจว่า "เข้า" พลันทุกสิ่งที่เธอสร้างมากับมือก็ปรากฏเบื้องหน้า
ค่อย ๆ เดินเข้าไปในบ่อน้ำพุร้อนในมิติ หลับตาสัมผัสความสบายที่กายถูกชำระล้าง คิดว่า ตอนนี้ต้องจัดการกับคุณปูก่อน มีเวลาเจ็ดวันก่อนถูกส่งไปชนบท ไม่กี่วันนี้เธอมีเวลาเหลือเฟือจัดการสองพี่น้องอกตัญญูนั่น
อ้อ ต้องเล่าเรื่องมิตินี้ก่อน หลินหว่านหนิงบังเอิญมีดบาดนิ้ว เลือดหยดลงบนหยกที่แม่ทิ้งไว้ให้ มิติจึงเปิดออก
ในมิตินี้มีเพียงภูเขากับน้ำพุร้อน น้ำไหลลงมาจากภูเขา หาต้นทางไม่พบ ไหลไม่หมดสิ้น รสหวานดั่งน้ำผึ้ง มีสรรพคุณคลายความเหนื่อยล้าและบรรเทาอาการเจ็บปวด อย่างอื่นอย่าคิดเลย แค่นี้ก็เหนือธรรมชาติมากแล้ว!
สิ่งที่หลินหว่านหนิงพอใจที่สุดคือ มิตินี้มีอุณหภูมิคงที่และรักษาความอบอุ่น ยังไงก็อัศจรรย์ดี ในยุคโลกาวินาศนี่ช่วยเธอให้พ้นทุกข์ได้ไม่น้อย!
ตั้งแต่มีมิตินี้ หลินหว่านหนิงก็เริ่มกักตุนเสบียงครั้งใหญ่ คิดถึงบ้าง ไม่คิดถึงบ้าง สามปีผ่านไปก็หาได้ครบไม่มากก็น้อย
หลังโลกาวินาศ เธอยิ่งกวาดตุนอย่างบ้าคลั่ง ไม่ว่าจะใช้ได้ไหม เธอใช้หลักการ "ผ่านทางแล้วอย่าพลาด" เก็บทุกอย่างเข้ามิติหมด ยังไงที่ว่างข้างในก็เยอะแยะ
เธอไม่ได้สร้างเซฟเฮาส์อะไร มิติของตัวเองนี่แหละคือเซฟเฮาส์ที่ดีที่สุด
ชั้นวางของเป็นแถว บ้านเหล็กรูปโค้งเรียงยาว มีห้องเจ้าหญิงของเธอ ห้องหนังสือ ห้องดูหนัง ห้องออกกำลังกาย ห้องครัว
ก้าวออกจากบ่อน้ำพุร้อน ร่างกายสบายขึ้นมาก เธอยกมือขึ้นเห็นรัศมีเรืองแสงสีขาวจาง ๆ ในใจอดโหยหวนไม่ได้ พลังพิเศษฟื้นฟูที่เหนือธรรมชาติของฉันอยู่ที่ไหนกัน ทำไม ทำไมถึงลดลงเหลือแค่ระดับเริ่มต้นเลย อืออืออือ...
คิดอีกแง่หนึ่งก็ไม่ต้องกลัว ฉันมีแก่นอสูรกองเท่าภูเขา ฝึกฝนใหม่ก็แล้วกัน แค่คิดได้แบบนี้ก็ปลอบใจตัวเองได้แล้ว
เธอไปดูแก่นอสูรของตัวเองก่อน ในใจก็สบายขึ้น มีของพวกนี้แล้ว การกลับไปสู่จุดสูงสุดยังจะเป็นความฝันอยู่หรือ ฮิ ๆ!
โบกมือหนึ่งครั้ง หม่าล่าถังชามหนึ่งก็ลอยมา ควันร้อนกรุ่น เหมือนเพิ่งยกออกจากหม้อ เธอกินไปพลางดีใจไปด้วย โชคดีที่มิติตามมาด้วย ไม่งั้นคราวนี้คงจัดการอะไรไม่ค่อยง่าย
อีกสักพักจะหาแมว ๆ หมา ๆ อะไรสักตัวมาลอง ดูว่าจะยังฟังพวกมันพูดรู้เรื่องไหม พลังพิเศษอันนี้สำคัญใช้ได้เลย เป็นทั้งผู้ช่วยงัดบ้านปล้นสดมภ์ แหวะ ไม่ใช่ เป็นผู้ช่วยปราบชั่วเชิดชูธรรมชั้นดี!
กินหม่าล่าถังชามโตเข้าไป เธอหลินหว่านหนิงก็ฟื้นชีวิตเต็มกำลังอีกครั้ง หาชุดที่เข้ากับยุคสมัยนี้ในมิติมาเปลี่ยน เตรียมไปพบตาแก่ขี้โมโหนั่น!
ตบเสื้อผ้าบนตัว ต้องขอบคุณร้านประกันภัยเก่าร้านนั้นด้วย ฮิ ๆ ยุค 70 ของดินแดนมังกร ฉันมาแล้ว!