ทางด้านหลินหว่านหนิงกำลังครุ่นคิดว่าจะก่อเรื่องอะไรคืนนี้ โดยไม่รู้เลยว่าเพราะมือไวของเธอ ทำให้ศูนย์รวมวัยรุ่นไปชนบทวุ่นวายขึ้นมา หลินเสี่ยวเฟินนั่งร้องไห้โฮอยู่บนพื้น ทำไมเธอถึงโชคร้ายขนาดนี้ ก่อนลงชนบท แม่ให้เงินติดตัวมาแค่ยี่สิบหยวน ตอนนี้กลับหายไปหมดแล้ว
เงินก้อนนี้เธอวางไว้ที่ไหนก็ไม่สบายใจ จึงพกติดตัวไว้ตลอด แต่ตอนเที่ยงพอกลับมากินข้าวที่ศูนย์รวมวัยรุ่นไปชนบท ล้วงกระเป๋าเสื้อชั้นในดูก็เพิ่งรู้ว่าเงินหายไปแล้ว
เธอเองก็เป็นคนใจร้ายอยู่เหมือนกัน ทั้งที่รู้ว่าเงินคงหล่นหายระหว่างทาง แต่ดันจงใจเรียกเงินจากคนที่ศูนย์รวมวัยรุ่นไปชนบท “ฉันไม่สนหรอก เงินฉันหายที่ศูนย์รวมวัยรุ่นไปชนบทนี่แหละ ถ้าพวกคุณไม่คืนเงินให้ฉัน ฉันจะแจ้งตำรวจ ฮือ ๆ...”
ตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่เคยมีเรื่องเงินหายที่ศูนย์รวมวัยรุ่นไปชนบทเลย แต่พอเห็นหลินเสี่ยวเฟินร้องไห้เสียใจยิ่งกว่าตอนแม่ตาย ก็รู้ได้ว่าเรื่องนี้คงเป็นเรื่องจริง
สุดท้ายไม่รู้ว่าหลี่เยี่ยนกับซุนจงกั๋วคุยกันอย่างไร คนที่ศูนย์รวมวัยรุ่นไปชนบททุกคนต่างควักเงินห้าเหมาให้หลินเสี่ยวเฟิน เรื่องนี้จึงถือว่าจบลง
แต่หลังจากนั้น หลินเสี่ยวเฟินก็กลายเป็นคนไร้ตัวตนที่ศูนย์รวมวัยรุ่นไปชนบท ทุกคนทำเหมือนเธอไม่มีตัวตน ต่อให้เธอเป็นฝ่ายชวนคุยก่อนก็ไม่มีใครสนใจ