หลินหว่านหนิงกลับไปที่ห้องของตัวเอง เข้าไปในมิติ ค้น ๆ หา ๆ จัดชุดวอร์มสีดำทั้งตัวออกมา เรียกง่าย ๆ ว่าชุดนักพรางตัว พร้อมจักรยานแชร์หนึ่งคัน ครบเครื่องแล้วก็ก้าวออกจากบ้าน ไปสำรวจเส้นทางก่อน
ข้างนอกมีดอกไม้ใบหญ้ามากมาย เธอต้องออกไปสืบข่าวคราวสักหน่อย พลางทดสอบพลังพิเศษการฟังของตัวเองไปด้วยว่าเป็นยังไงบ้างแล้ว
ยุคนี้ไม่มีอะไรเป็นสีสันยามค่ำคืนนัก ตอนสี่ทุ่มกว่า ๆ บนถนนนอกจากไฟถนนบนเส้นหลักที่เปิด ๆ ปิด ๆ แทบจะไม่มีแสงไฟเลย
หลินหว่านหนิงกำลังคิดจะหาที่ที่มีต้นไม้เยอะ ๆ เพื่อทดสอบพลังพิเศษ ก็เห็นตรงมุมซอย มีหมาตัวหนึ่งคล้ายแมวลายกำลังเห่าใส่กำแพงอยู่
พอมองแล้วเธอก็ยิ้มกว้างขบขัน นี่มันเรื่องประหลาดที่มีทุกปีจริง ๆ วันนี้เจอมากที่สุด เริ่มจากวิญญาณเธอข้ามร่างยืมศพคืนชีพ แล้วยังมีเจ้าแมวโง่เห่าอีก
หัวเราะพอแล้ว ก็ปล่อยพลังพิเศษออกมา ก็ได้ยินว่า "โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง ที่นี่ที่ไหนน่ะ โฮ่ง ๆ... ข้าช่างน่าสงสารเสียเหลือเกิน ไม่ใช่ว่าข้ากับนายท่านระเบิดตายไปด้วยกันหรืออย่างไร ไฉนกลับฟื้นขึ้นมาอีกเล่า นายท่านขาเรียวสวยของข้าหายไปไหนแล้ว โฮ่ง ๆ... ไฉนข้ากลายเป็นแมวไปได้!"
ได้ยินคำพูดพวกนี้ หลินหว่านหนิงก็น้ำตาคลอในพริบตา ภาพในอดีตฉากแล้วฉากเล่าผุดขึ้นมาตรงหน้า ในยุคโลกาวินาศ เธอเคยช่วยสุนัขพันธุ์อะแลสกันตัวหนึ่งที่ใกล้ตาย ตอนนั้นมันเต็มไปด้วยแผลและคราบเลือด เนื้อหนังหลุดลอก ขาสามข้างก้าวกระโจนฝ่าฝูงซอมบี้อย่างบ้าคลั่ง เปี่ยมล้นด้วยแรงปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่
หลังจากยื่นมือเข้าไปช่วยมันแล้ว พลังพิเศษการรักษาที่เหนือล้ำก็ทุ่มลงบนร่างมันไม่ยั้ง จนสุดท้ายแม้แต่น้ำบ่อน้ำพุร้อนก็ยังใช้หมดไป ยังต้องใช้เวลาทั้งวันกว่าจะรักษามันจนหายดี สิ่งที่น่าประหลาดใจคือ นี่กลับเป็นสัตว์อสูรคู่ใจสายจิตวิญญาณ
นับแต่นั้นมาหนึ่งคนหนึ่งหมาอยู่เคียงข้างกัน ไม่ละทิ้งกันแม้ในยามเป็นตาย ในใจของหลินหว่านหนิง มันคือครอบครัว คือเพื่อนคู่หู
ในตอนที่เผชิญหน้ากับราชันย์ซอมบี้จนถึงที่สุด มันก็ไม่รีรอแม้แต่น้อย ระเบิดคริสตัลพลังในตัวขึ้นพร้อม ๆ กัน บรรลุถึงการอยู่และตายไปด้วยกันอย่างแท้จริง!
เธอสาวเท้าเข้าไปไม่กี่ก้าว เรียกเสียงเบาว่า "กังโถว... ใช่... เธอหรือเปล่า?"
แมวลายหันหน้ามามองหลินหว่านหนิงทันที ใบหน้าแมวแสดงสีหน้าตื่นตะลึงราวกับมนุษย์ "โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง เจ้า... เจ้าเป็นใคร? เจ้าเรียกข้าว่ากังโถวได้อย่างไร? โฮ่ง ๆ เจ้าเห็นนายท่านขาเรียวสวยของข้าไหม ข้ากับนางพลัดหลงกันแล้ว โฮ่ง..."
หลินหว่านหนิงก้าวไปอุ้มมันขึ้นมาหนึ่งที กอดไว้แน่น "กังโถว กังโถวของฉัน ที่แท้เธอก็มาด้วย ดีจังเลย ดีจริง ๆ!"
พูดพลางมองรอบ ๆ ตัว ความคิดแวบเดียว ทั้งคนและแมวก็หายไปจากตรงนั้น
พอก้าวเข้าสู่สภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย กังโถวก็คึกคักขึ้นมาทันที กระโดดลงพื้นแล้วเดินดมฟุดฟิดไปทั่ว หันมามองหลินหว่านหนิงอีกครั้ง ส่งเสียงเห่าหอนขึ้นมา
"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง มันรังแกหมากันเกินไปแล้ว ข้าไม่อยากเป็นแมวเลย โฮ่ง ๆ...
เสี่ยวหนิงจื่อ ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน เจ้าหายไปไหนมา ข้าคิดว่าเจ้าไม่เอาแล้วเสียอีก โฮ่ง ๆ..."
รอให้มันระบายอารมณ์เสร็จ หลินหว่านหนิงถึงได้เล่าสถานการณ์ปัจจุบันให้มันฟัง "ดังนั้นต่อไป เธอต้องไปอยู่ชนบทกับฉันแล้วล่ะ!"
กังโถวพยักหน้าอย่างน่ารัก "โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง ข้าจะไปชนบทกับเสี่ยวหนิงจื่อ เสี่ยวหนิงจื่อ ข้าอยากกลับไปเป็นหมา! โฮ่ง ๆ..."
หลินหว่านหนิงกลอกตามองมัน "ฝันไปเถอะ! ฉันยังอยากกลับไปสวยหุ่นเพรียวเลย นายดูฉันตอนนี้สิ นอกจากเอวเอ 4 แล้วยังมีอะไรอีก? หยุดฝันเถอะ ดูซิว่าพลังพิเศษของเธอยังอยู่ไหม อย่าเพิ่งเปลี่ยนสายพันธุ์ แต่พลังพิเศษหายไปอีก แล้วเธอก็จะกลายเป็นแมวกระจอกนะ"
กังโถวพยักหน้า ก็มีเสียงดังขึ้นในหัวของหลินหว่านหนิง "เสี่ยวหนิงจื่อ พลังพิเศษของข้ายังอยู่นะ แต่กลายเป็นระดับต้น ๆ พูดได้ไม่กี่ประโยค..."
หลินหว่านหนิงดีใจ "โอ้โฮ พลังจิตวิญญาณยังอยู่นี่นา ก็แค่ถดถอยลง ไม่เป็นไร คริสตัลของนายท่านยังมีอยู่ ต่อไปเธอก็ฝึกพลังพิเศษในมิตินี่แหละ
หนามจิตวิญญาณของเธอน่ะใช้ดีจะตาย รีบเร่งฝึกให้เร็วขึ้น ได้ยินไหม เอาล่ะ ไม่พูดละ นายท่านฉันจะไปก่อเรื่องแล้ว"
ก่อนออกจากมิติ ยังอุตส่าห์เปิดหน้าต่างให้กังโถวได้เห็นว่าเธอทำอะไรอยู่ ดูสิ เธอนี่เป็นนายท่านที่เอาใจใส่จริง ๆ!
ปั่นจักรยานแชร์ ร้องเพลงเบา ๆ ไปจนถึงบ้านใหญ่ของตระกูลหลิน ตั้งแต่หลินเจิ้นซานถูกไล่ออกไป ลานบ้านนี้ก็ถูกทิ้งร้างมาตลอด!
หลินหว่านหนิงคิดว่าข้าวของที่เฒ่าหลินซ่อนไว้ต้องอยู่ที่นี่แน่ ๆ เธอไม่ได้หมายตาไอ้ของพวกนี้หรอก แต่ถ้าของไปตกอยู่ในมือคนนอก สู้ปล่อยให้เป็นของเธอเสียยังดีกว่า ฮิ ๆ!
เก็บจักรยานแชร์แล้ว กระโดดข้ามกำแพงลานไปอย่างง่ายดาย สัมผัสเถาองุ่นในลานแล้วปล่อยพลังพิเศษ "องุ่นน้อยจ๊ะบอกฉันหน่อยสิ ว่าสมบัติในลานนี้ซ่อนอยู่ที่ไหน?"
พูดจบก็ไม่ลืมส่งพลังพิเศษรักษาให้ไปนิดหนึ่ง เวลาขออะไร ไม่ว่าจะขอคนหรือขอต้นไม้ก็ต้องมีของกำนัล ไม่งั้นไอ้พวกนี้มันก็เล่นตุกติกได้!
เถาองุ่นสั่นสะท้านอย่างสบาย ข้อมูลชุดหนึ่งดังแว่วเข้าหู หลินหว่านหนิงเข้าใจในใจแล้ว ทรัพย์สินซ่อนได้ลึกดี ไม่มีกุญแจก็เปิดกลไกไม่ได้ อย่างนั้นเธอก็เบาใจแล้ว
ของจะเอาออกมาหรือไม่นั้นไม่สำคัญ ขอแค่ไม่ไปตกอยู่ในมือไอ้สองพี่น้องนั่นก็พอ
ดูนาฬิกาข้อมือ ก็เที่ยงคืนแล้ว เวลานี้ดีจริงนะ เป็นเวลาที่เหมาะแก่การแอบย่องเข้าบ้านคนอื่นมาก เพิ่งมาถึงที่นี่ ในมือไม่มีสักแดงเดียว ยังไงก็ต้องไปเอาเงินค่าขนมจากไอ้ลูกเนรคุณสองคนนั่นมาใช้หน่อยสิ!
ตัดสินใจเริ่มจากหลินจื้อตงก่อน เอาจักรยานแชร์ออกมาแล้วปั่นอย่างเร็ว สิบกว่านาทีต่อมาก็ไปถึงที่หมาย
ที่นี่เป็นลานบ้านขนาดหนึ่งช่องทางเดินเข้าออก ตอนหลินจื้อตงแต่งงาน หลินเจิ้นซานเป็นคนจัดหาให้ คนเรานี่มันใจดำชั่วช้าจริง ๆ ปีกกล้าขาแข็งแล้วก็หักหลังผู้มีพระคุณ
หลินหว่านหนิงบ่นด่าไปพลาง ปีนกำแพงเข้าลาน เดินย่องเบาไปที่หน้าต่างห้องนอนใหญ่ฟังดู มีเสียงหายใจสม่ำเสมอสองเสียงดังออกมาจากข้างใน ฟังก็รู้ว่าคนข้างในหลับสนิทมาก!
แต่คงต้องช่วยให้พวกเขาหลับสนิทยิ่งขึ้นไปอีก ยาสลบพ่นควันเข้าไปในห้องหลายระลอก ขนาดคนรับใช้ในห้องด้านข้างก็ยังโดนด้วย
อย่าถามเลยว่าหลินหว่านหนิงเอายานี่มาจากไหน หึ หลินหว่านหนิงกล้าบอกว่าในมือเธอมีแม้กระทั่งปืนกล แค่ยาขนาดนี้จะสู้ปืนได้ยังไง!