บทที่ 15 ปกป้อง
บนถนนช่วง «สะพานไน่เหอ» เย่ลั่วเลิกงานแล้วก็ซ่อนตัวอยู่ในเงาต้นไม้ ที่นี่เป็นเส้นทางที่เสิ่นชิงเฉี่ยนต้องผ่านกลับบ้านหลังเลิกเรียน
นับตั้งแต่เหตุการณ์ลักพาตัวที่ไม่สำเร็จเมื่อหลายวันก่อน เขาก็ไม่กล้าประมาทอีกเลย
เมื่อนึกย้อนกลับไปในตอนนั้น เขาก็ยิ่งเสียใจขึ้นมา
วันนั้นเขาบันดาลโทสะจนสังหารคนร้ายสองคนทันที นับว่าไม่เหมาะสมจริง ๆ หากตอนนั้นแสร้งทำให้พวกมันตกใจหนีไปก่อน แล้วค่อยตามไปจับให้หมด ตระกูลถานก็คงไม่สืบสาวมาถึงเสิ่นชิงเฉี่ยน
มาถึงตอนนี้ ดูท่าตระกูลถานคงต้องไปซักถามเธอแน่
หลักสูตรปีหนึ่งมหาวิทยาลัยมีมากมาย เย่ลั่วไม่รู้ว่าเสิ่นชิงเฉี่ยนจะกลับบ้านเวลาใดแน่ชัด จึงทำได้เพียงรออยู่ที่นี่อย่างอดทน
เดิมทีวันนี้เขานัดไปตรวจรักษาให้ตระกูลไป๋ตามคำเชิญของไป๋มู่เสวี่ย แต่เขากังวลเรื่องความปลอดภัยของเสิ่นชิงเฉี่ยน จึงได้แต่รอให้แน่ใจว่าเธอกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยแล้วค่อยไปตระกูลไป๋ เพื่อรักษาญาติของไป๋มู่เสวี่ย
เวลานี้ท้องฟ้าเริ่มมืดลง
ขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอย่างจดจ่อ เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งวูบผ่านริมถนน ก่อนจะซ่อนตัวอย่างคล่องแคล่วอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล ห่างจากเขาเพียงไม่กี่จั้ง
เย่ลั่วระแวดระวังขึ้นมาทันที คนผู้นี้มีท่าทีลึกลับ หรือจะเกี่ยวข้องกับเสิ่นชิงเฉี่ยน?
โชคดีที่อีกฝ่ายไม่ทันสังเกตเห็นเขา และด้วยญาณของเย่ลั่ว เขาจึงมองเห็นทุกการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน
ใต้แสงไฟถนนสลัว ผู้คนที่สัญจรไปมามีเพียงประปราย
เสียงสนทนาใสกังวานดุจกระดิ่งสองเสียงดังใกล้เข้ามา
“ชิงเฉี่ยน ฉันกินยาที่หมอเทวดาเย่จ่ายให้แล้ว รู้สึกดีขึ้นมากจริง ๆ ฝีมือการรักษาของเขาเก่งกาจเหลือเกิน! เมื่อคืนเธอนอนหลับเป็นยังไงบ้าง?”