หลังจากกินดื่มจนอิ่มหนำ หลี่ฮั่นอู่ก็หยิบรายการออกมาจากกระเป๋าเอกสาร ในนั้นระบุชื่อสมุนไพรหลายสิบชนิดพร้อมจำนวนที่ต้องซื้อ เขาย้ำเป็นพิเศษว่าให้หอบ “โสมเสวียนเก้าใบ” ซึ่งล้ำค่าที่สุดในบรรดาสมุนไพรเหล่านั้นกลับเมืองหลวงไปแยกต่างหาก
หมาชางไม่ได้คัดค้าน สำหรับเขา ตราบใดที่ได้รับเงินค่าสินค้าครบถ้วน รายละเอียดพวกนี้ก็ไม่สำคัญ
ไม่นานนัก ชายคนหนึ่งจากหมู่บ้านก็ประคองกล่องไม้บุผ้าแพรยาวประมาณหนึ่งช่วงแขนเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง
ญาณของเย่ลั่วกวาดผ่านกล่องอย่างเงียบเชียบ จิตใจพลันสั่นสะเทือน
“นี่เป็นหญ้าวิญญาณจริง ๆ ด้วย!”
เขาร้องขึ้นในใจ รีบสูดลมหายใจลึกแล้วข่มความตื่นเต้นเอาไว้
ในกล่องมีโสมโลหิตอยู่หนึ่งต้น ซึ่งเป็นวัตถุดิบหลักในการปรุง “ยาห้ามเลือด”
ในโลกบำเพ็ญเพียร หากผู้บำเพ็ญบาดเจ็บและเสียเลือดจากการต่อสู้ การกินยาห้ามเลือดจะช่วยฟื้นฟูพลังชีวิตและเลือดได้อย่างรวดเร็ว ดังนั้นยาห้ามเลือดจึงแทบเป็นยารักษาบาดแผลที่ผู้บำเพ็ญทุกคนต้องมีติดตัว
ไม่นึกเลยว่าคนที่นี่จะนำหญ้าวิญญาณล้ำค่าเช่นนี้ไปปรุงเป็น “ยาเสวียนยกระดับ” อะไรนั่น ช่างสิ้นเปลืองของดีโดยแท้
ที่น่าเสียดายยิ่งกว่าคือ วิธีเก็บรักษาสมุนไพรของหมู่บ้านเฮยซานหยาบกระด้างอย่างยิ่ง พวกเขาตากโสมโลหิตจนแห้งแล้วใส่ลงในกล่องไม้ทันที ทำให้สรรพคุณของโสมโลหิตต้นนี้สูญเสียไปกว่าครึ่งแล้ว
ไม่เช่นนั้น ต่อให้ต้องทำอย่างไร เขาก็จะหาทางเอาโสมโลหิตต้นนี้มาให้ได้
แต่เขาไม่ได้หมดกำลังใจ ในเมื่อมีโสมโลหิตปรากฏขึ้นในดินแดนเหมียวเจียง ก็พิสูจน์ได้ว่าผืนดินแห่งนี้ให้กำเนิดหญ้าวิญญาณได้จริง
เขาตัดสินใจแล้วว่า หลังจัดการเรื่องของเจียงหวยอันเสร็จ จะออกสำรวจทั่วดินแดนเหมียวเจียงให้ดี
หลี่หว่านอี๋รับกล่องมาอย่างตื่นเต้น เปิดตรวจดูด้วยความระมัดระวัง เมื่อแน่ใจแล้วก็หันไปพยักหน้าให้บิดาอย่างปิดความดีใจไม่มิด