ตลาดแห่งนี้แม้ไม่ใหญ่โต แต่กลับซ่อนความพิเศษไว้ไม่น้อย
สองข้างทางปูด้วยแผ่นหินเขียว มีแผงค้าตั้งเบียดเสียดกัน สมุนไพรนานาชนิดวางเรียงบนเสื่อสานจากไม้ไผ่ ส่งกลิ่นหอมปนกันของพืชพรรณ
มีทั้งถั่งเช่าตากแห้งที่เรียงเป็นระเบียบราวเส้นไหมสีทอง กล้วยไม้สกุลสือหูสดใหม่ที่ชาวเขาเพิ่งเก็บมาจากส่วนลึกของหุบเขา บนรากยังมีหยาดน้ำค้างเกาะอยู่ และยังมีรากไม้รูปร่างประหลาดอีกหลายชนิดที่เย่ลั่วไม่รู้จัก กองสุมกันสูงเป็นภูเขา
ผู้คนที่เดินขวักไขว่ส่วนใหญ่เป็นคนเก็บสมุนไพรในท้องถิ่น หมอยาพเนจร และพ่อค้าสมุนไพรจากต่างถิ่นเพียงไม่กี่คน เสียงต่อรองราคาดังระงมไปทั่ว
เย่ลั่วเดินไปเรื่อยอย่างไร้จุดหมาย กวาดตามองแผงค้าทีละแผง ก่อนจะพบว่าล้วนเป็นสมุนไพรธรรมดา ไม่มีพลังวิญญาณแม้แต่น้อย
ขณะที่เขากำลังจะจากไป จู่ ๆ พลังวิญญาณจาง ๆ ก็ลอยมาจากที่ไกล แม้แต่เสี่ยวปี้ที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าของเขายังอดโผล่หัวเล็ก ๆ ออกมา ส่งเสียงขู่เบา ๆ ไม่ได้
เย่ลั่วตื่นตัวขึ้นทันที รีบมองไปตามต้นทางของพลังวิญญาณ
หน้าแผงค้าแห่งหนึ่งตรงสุดตลาด มีหญิงสาวงดงามเป็นเลิศผู้มีท่วงท่าเย็นชา กำลังรับหญ้าวิญญาณเก้าใบต้นสดจากพ่อค้า หญ้าวิญญาณต้นนั้นเห็นได้ชัดว่าเพิ่งถูกขุดขึ้นมาไม่นาน รากยังเปื้อนดินชื้น
“โสมโลหิต? หลี่รั่วหาน?”
เย่ลั่วอุทานในใจ ความคิดแล่นวูบก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด
โสมโลหิตต้นนี้ก็คือโสมเสวียนเก้าใบที่เขาเคยเห็นในหมู่บ้านเฮยซาน หลี่รั่วหานมาปรากฏตัวที่นี่ เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะหลี่หว่านอี๋แอบเก็บโสมโลหิตต้นก่อนหน้าไว้ ทำให้นางไม่อาจทะลวงขั้นได้ นางจึงต้องมาดินแดนเหมียวเจียงด้วยตัวเอง คาดไม่ถึงว่าโชคจะดีถึงเพียงนี้ ถึงกับพบอีกต้นที่นี่จริง ๆ