ทันทีที่พูดจบ เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังเตือนอย่างบ้าคลั่ง
【คำเตือน! ห้ามเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับเกมแก่ตัวละครในดันเจียน! คำเตือน! คุณทำผิดกฎแล้ว!】
เหลียนปั้นเสวี่ยตัดบทเสียงแข็ง แล้วโต้กลับทันควันว่า “ทำผิดกฎอะไร? กฎข้อไหนล่ะ? ฉันไม่รู้เรื่องเลย! เรื่องสำคัญขนาดนี้ ทำไมก่อนหน้านี้ไม่บอกกัน?”
【คุณนั่นแหละที่ทำผิด—】
เหลียนปั้นเสวี่ยเอ่ยอย่างใจเย็น “เราลงนามในสัญญากันแล้ว มีข้อกำหนดเป็นลายลักษณ์อักษรยืนยัน ชัดเจนทุกถ้อยคำ อย่าคิดยัดข้อกล่าวหาที่ไม่มีมูลให้ฉัน”
“ถ้าไม่เชื่อก็เรียกหัวหน้าของคุณมาสิ เรามาคุยกันต่อหน้ามันให้รู้เรื่อง?”
ระบบชะงักไปชั่วขณะ
ก่อนเกมเริ่ม เหลียนปั้นเสวี่ยยืนกรานจะเซ็นสัญญา ที่แท้ก็รอจังหวะนี้อยู่นี่เอง
ไม่สิ
เสียงระบบฟังดูตื่นตระหนกขึ้นมา
【คุณรู้ได้ยังไงว่าพวกเรายังมีหัวหน้าอีก?】
เหลียนปั้นเสวี่ยจงใจเลิกคิ้ว “พวกเรา? ดูท่าระบบดันเจียนจะไม่ได้มีแค่คุณคนเดียวสินะ นี่เป็นข้อมูลใหม่เลยแฮะ”
【……!】
ใบหน้าของเหลียนปั้นเสวี่ยยังคงเรียบเฉย ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
ถ้าความลับรั่วไหล ก็โทษระบบดันเจียนที่ทำเกินไปเอง
ระบบที่ต้อนรับเหลียนปั้นเสวี่ยในตอนแรก รู้จักใช้ผลประโยชน์ที่จับต้องได้มาปลอบใจและชักจูงผู้คน บทสนทนาตลอดครั้งนั้นอ่อนโยนละมุน ไม่มีคำตำหนิแม้แต่คำเดียว
เหมือนพวกผู้บริหารใหญ่ที่เหลียนปั้นเสวี่ยเคยพบระหว่างเดินทางไปทั่ว แค่ยิ้มแล้วคุยด้วยไม่กี่ประโยค ก็ทำให้คนอยากทุ่มเทจนสุดชีวิตให้พวกเขา
แต่ระบบในดันเจียนกลับเป็นพวกชอบก่อเรื่อง เห็นคนอื่นเดือดร้อนแล้วสนุก
ชอบใช้เสียงข่มขู่ผิดเพี้ยน พอเธออ่อนแอที่สุดก็ส่ง[ประกาศความตาย]มาให้ แถมยังไม่คิดปิดบังเจตนาร้ายที่สมน้ำหน้าเธออยู่ด้วย
เหลียนปั้นเสวี่ยเคยร่วมงานกับพวกงี่เง่าประเภทนี้มาก่อน จึงได้ประสบการณ์มาไม่น้อย
เธอจงใจทำเป็นพูดอย่างมั่นใจแล้วกล่าวหาอีกฝ่ายกลับ ระบบก็เผยพิรุธออกมาจริง ๆ
ปฏิกิริยาแรกของระบบคือปฏิเสธความรับผิดชอบ
【สวัสดีค่ะ เราได้บันทึกปัญหาที่เกี่ยวข้องแล้ว และจะดำเนินการแก้ไขในเร็ว ๆ นี้ ขอบคุณสำหรับข้อเสนอแนะ】