เดิมทีคิดว่าพอเปิดประตูออกไป จะเห็นทหารรับจ้างติดอาวุธครบมือ หรือไม่ก็โจรปล้นชิงตัวใหญ่กำยำ ใครจะคิดว่ากลับเป็นร่างเพรียวบางอรชร
ผู้มาเยือนสวมชุดสาวใช้สีขาวดำ ดูประหม่ายิ่งกว่าเหลียนปั้นเสวี่ยเสียอีก พอสบตากันก็ผวาจนหันหลังวิ่งลงบันไดไปทันที
เหลียนปั้นเสวี่ยคิดอย่างยินดีว่า อย่างน้อยคุณนายแอนเดอร์สันก็ไม่ได้ล้มเหลวไปเสียหมด ยังมีคนที่ยอมร่วมเป็นร่วมตายด้วยอยู่นี่นา
ผู้ช่วยน่ะ มีเท่าไรก็ไม่พอ
เหลียนปั้นเสวี่ยพุ่งตามไปทันที ยิ้มร่าแล้วจับอีกฝ่ายหมุนกลับมา “ไหน ๆ ก็มาแล้ว ยังจะไปอีก...”
เสียงของเธอขาดหายไปกลางคัน
เพราะใบหน้าหวาดหวั่นของลีนาปรากฏแก่สายตา
ใช่แล้ว คนที่น่าจะรู้เรื่องการถูกเจ้าของร่างเดิมทารุณมานาน เมื่อวานเพิ่งเจอกันไป
เหลียนปั้นเสวี่ยรู้ดีแก่ใจว่า ตอนนั้นความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ได้ดีขึ้นเลยสักนิด และผ่านไปแค่วันเดียว ย่อมไม่มีทางเปลี่ยนแปลงอะไรได้
ลีนาไม่มีทางมาช่วยเธอแน่ ไม่ว่าจะช่วยชีวิตหรือช่วยเหลือเรื่องอื่น
เหลียนปั้นเสวี่ยหรี่ตา มองมือที่ลีนาเผลอซ่อนไว้ด้านหลังเอว “ซ่อนอะไรอยู่ เอาออกมาให้ดู”
ลีนาสั่นสะท้านไปทั้งตัว
“เอาออกมา!”
ถูกคุณนายรังแกมาหลายปี ร่างกายจึงสร้างปฏิกิริยาตอบสนองขึ้นมาแล้ว เสียงเข้มงวดราวกับแส้ฟาดลงบนเส้นประสาท ลีนายื่นมือออกมาโดยไม่รู้ตัว
นิ้วทั้งห้าของเธอกำแน่น ในมือมีมีดสั้นอยู่เล่มหนึ่ง!
เอาเถอะ มาฆ่าเธอนี่เอง
เหลียนปั้นเสวี่ยไม่ได้ประหลาดใจนัก เพียงรู้สึกถึงความสิ้นหวังอันสงบนิ่ง ราวกับทุกอย่างได้ลงเอยแล้ว
แม้การซ้ำเติมคนล้มจะเป็นเรื่องปกติของโลก แต่เจ้าของร่างเดิมก็ถูกโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งเกินไปหน่อย
ก็ไม่เบาเหมือนกัน
เหลียนปั้นเสวี่ยปล่อยอีกฝ่ายอย่างเบื่อหน่าย แล้วเอ่ยเสียงเย็นชาเพียงสองคำ “ไสหัวไป”
แต่ลีนากลับก้มหน้าซีดเซียว ยืนนิ่งไม่ขยับ มือกำมีดสั้นแน่นกว่าเดิมจนปลายนิ้วขาวซีด
เสียงเอะอะด้านล่างไม่เคยหยุดแม้ชั่วขณะ เสียงกรีดร้องทำให้คนฟังขวัญผวา
เสียงทั้งหมดกำลังเคลื่อนขึ้นมาพร้อมกัน จากไกลเข้ามาใกล้
ราวกับอีกเพียงชั่วพริบตา พวกนั้นก็จะขึ้นบันไดมาสังหารเหลียนปั้นเสวี่ยถึงตรงหน้า