คอมเมนต์โจมตีที่เต็มไปด้วยถ้อยคำร้ายกาจปกคลุมหน้าจอโทรศัพท์ราวกับคลื่นสีดำ
「ของเล่นของนายทุน!」
「หนังห่วย ๆ ที่ฟอกเงิน!」
ตัวอักษรสีดำเรียงกันเป็นแถวอย่างพร้อมเพรียง บดบังใบหน้าซีดขาวของเซี่ยหว่านฉิงจนมิด
ข้อความวิ่งเร็วเกินไป
หน่วยประมวลผลของมือถือแอนดรอยด์รุ่นเก่าตามไม่ทัน ภาพเลยกระตุกอย่างหนัก
ซูมู่พิงราวเหล็กขึ้นสนิมตรงระเบียง
สนิมเลอะเสื้อยืดสีซีดจากการซัก ทิ้งคราบเหลืองไว้หลายรอย
เขาถือกระป๋องโคล่าแช่เย็นที่ดื่มไปแล้วครึ่งหนึ่ง
หยดน้ำเกาะผิวกระป๋องไหลลงมาตามฝ่ามือ แล้วหยดใส่นิ้วเท้า
จั๊กจี้อยู่หน่อย ๆ
เขาพ่นลมหายใจเย็น ๆ ออกทางจมูกสั้น ๆ
เจือแววเยาะหยันเล็กน้อย
กองทัพน้ำราคาถูกแบบนี้ ฝีมือหยาบเกินไปหน่อย
ซูมู่โยนโทรศัพท์ลงบนอ่างปูนข้าง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ
เปลือกพลาสติกกระแทกพื้นปูนดังตุบ
เขาหันหลังเดินเข้าไปในหอพักที่ร้อนอบอ้าว
พัดลมเพดานเก่า ๆ เหนือศีรษะยังคงหมุนหึ่ง ๆ พ่นลมร้อนออกมาเป็นระลอก
หวังฮ่าวถอดเสื้อ กำลังรัวคีย์บอร์ดเล่นเกมอย่างเมามัน
「ซัพมองไม่เห็นหรือไง! เติมเลือดสิ!」
เสียงแหบแหลมเหมือนเป็ดก้องไปทั่วห้องพักแคบ ๆ
จางหาวนอนกรนสนั่นอยู่เตียงชั้นล่าง
หลี่หมิงพิงโครงเตียงหลับ ๆ ตื่น ๆ แว่นกรอบหนาไหลลงมาถึงปลายจมูก มุมปากยังมีน้ำลายติดอยู่
ซูมู่เดินไปที่โต๊ะหนังสือของหลี่หมิง
บนโต๊ะวางโน้ตบุ๊กเลอโนโวมือสองที่สีตัวเครื่องลอกเป็นหย่อม ๆ
หน้าจอยังสว่างอยู่
เขาลากเก้าอี้เหล็กพับตัวหนึ่งมา
ขาเก้าอี้เหล็กครูดกับพื้นกระเบื้อง เกิดเสียงเสียดสีบาดหู