สนามบินนานาชาติเมืองเจียงไห่
บ่าย 2 โมงครึ่ง
พื้นทางวิ่งยางมะตอยร้อนจนเริ่มนิ่ม ไอร้อนทำให้อาคารผู้โดยสารที่อยู่ไกลออกไปบิดเบี้ยวเป็นคลื่น
เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวกัลฟ์สตรีม จี650 ลำหนึ่งพุ่งทะลุชั้นเมฆลงมา
ล้อกระแทกพื้นทางวิ่งอย่างแรงจนเกิดควันขาวฉุนกึก 2 สาย
เสียงเครื่องยนต์ขณะถอยแรงขับคำรามสนั่นจนหูแทบดับ
เครื่องบินยังจอดไม่สนิท ประตูก็ถูกคนข้างในผลักเปิดดังปัง!
บันไดโลหะค่อย ๆ ลดระดับลง
ชายชราชาวยุโรปในเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีแดงเข้มวิ่งโซเซออกมา
หน้าผากของเขามีผ้าก๊อซสีขาวพันอยู่ เลือดซึมออกมา
เท้าพลาด
ร่างทั้งร่างกลิ้งตกบันไดโลหะกว่า 10 ขั้นลงไป
“เจ้านาย!”
ผู้บริหารชาวตะวันตกในชุดสูทหลายคนกรีดร้องด้วยความตกใจ
แล้วพากันตะเกียกตะกายกลิ้งตามลงมาจากบันได
ชายชราร่วงกระแทกพื้นลานจอดเครื่องบินที่ร้อนระอุอย่างแรง
รองเท้าหนังทำมือราคาแพงกระเด็นหลุดไปข้างหนึ่ง กางเกงขาดเข่า และผิวหนังตรงหัวเข่าถลอกไปแถบใหญ่
เขาไม่สนใจความเจ็บปวดเลย
ใช้มือทั้งสองยันพื้นซึ่งมีกลิ่นน้ำมันเครื่อง แล้วคลานตะเกียกตะกายลุกขึ้น
“ไปทางวีไอพี! เร็วเข้า!”
ชายชราเสียงแหบแห้ง ริมฝีปากแตกเป็นแผลเลือดหลายแห่ง
เขากระชากเนกไทของผู้บริหารหลายคน แล้ววิ่งบ้าคลั่งไปยังประตูกระจกของอาคารผู้โดยสาร
เท้าเปล่าข้างหนึ่งเหยียบพื้นยางมะตอย ร้อนจนต้องสูดปาก
ทางเดินขาเข้าวีไอพี
เครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ พื้นหินอ่อนสะท้อนแสงไฟสีขาวเย็นตา
องครักษ์หลงเถิงสองแถวในชุดสูทสีดำปิดกั้นทางเดินทั้งสายไว้อย่างแน่นหนา
ทุกคนมีบางอย่างนูนอยู่ตรงเอว บรรยากาศรอบตัวแผ่กลิ่นอายสังหารออกมา
อากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก
ชายชราพาคนบุกเข้ามาในทางเดิน