สนามยางสีแดงของมหาวิทยาลัยเจียงไห่ร้อนระอุเพราะแดดยามเช้า
อาจารย์และนักศึกษากว่าสามหมื่นคนยืนเรียงแถวเป็นรูปขบวน
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อเปรี้ยว ๆ กับกลิ่นน้ำหอมจากครีมกันแดด
ซูมู่ยืนอยู่ท้ายแถวของคณะบริหารและเศรษฐศาสตร์
เท้ายังสวมรองเท้าแตะพลาสติกสีน้ำเงินราคา 10 หยวนคู่เดิม
ฝ่าเท้าเหยียบเม็ดพลาสติกนิ่ม ๆ บนพื้นสนาม
เขาหาวออกมา
เมื่อคืนแทบไม่ได้นอน ตอนนี้เลยง่วงอยู่บ้าง
บนเวทีประธาน
รองอธิการบดีคนใหม่กำลังถือไมโครโฟนกล่าวสุนทรพจน์
เสียงไฟฟ้าครางหึ่ง ๆ ดังออกมาจากลำโพง
นักศึกษาด้านล่างคุยกันกระซิบกระซาบ ไม่มีใครตั้งใจฟัง
“ปัง!”
บันไดอะลูมิเนียมข้างเวทีประธานถูกใครบางคนเหยียบดังสนั่น
ชายอ้วนในชุดพนักงานทำความสะอาดสกปรกวิ่งพรวดขึ้นไป ราวกับหมูป่าคลุ้มคลั่ง
กลิ่นเหม็นเน่าจากส้วมหลุมที่หมักหมมมาหลายวันบนตัวเขาพัดกระจายไปถึงแถวหน้าในพริบตา
นักศึกษาหญิงแถวหน้าหลายคนส่งเสียงขย้อน เอามือปิดจมูกแล้วถอยหนี
จ้าวเผิงนั่นเอง
เบ้าตาของเขาลึกโหล ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอยจากการอดนอน
โคลนดำบนใบหน้าปนกับเหงื่อ สกปรกจนมองไม่ออกว่าเดิมหน้าตาเป็นอย่างไร
เขาผลักรองอธิการบดีบนเวทีออกไป
รองอธิการบดีเสียหลัก ถอยหลังไปสองก้าว เอวกระแทกโต๊ะบรรยายจนเจ็บหน้าเบ้
จ้าวเผิงคว้าไมโครโฟนสีดำมา
นิ้วมือบีบตะแกรงโลหะดังกรอด ๆ
“อย่าไปฟังพวกมันพล่าม!”
จ้าวเผิงตะโกนใส่ไมโครโฟน เสียงแหบแตกเพราะตื่นเต้นเกินไป
ลำโพงส่งเสียงหวีดแหลมบาดหู
ดังจนคนทั้งสามหมื่นคนพร้อมใจกันยกมือปิดหู
“ซูมู่เป็นคนหลอกลวง!”
จ้าวเผิงหอบหายใจหนัก หน้าอกกระเพื่อมรุนแรง น้ำลายกระเด็นใส่ไมโครโฟน
เขาชี้ไปทางคณะบริหารและเศรษฐศาสตร์ด้านล่าง นิ้วสั่นราวกับตะแกรงร่อน
“เขาไม่ได้เป็นกรรมการมหาวิทยาลัยอะไรทั้งนั้น! ไม่ใช่นักแสดงซีรีส์ออนไลน์ด้วย!”
“คลิปฆาตกรรมที่อยู่ในเว็บบอร์ดเมื่อวานก็เป็นฝีมือเขา! มันเป็นอาชญากรหนีคดี!”